μοναχικός,
-ή, -ό
- που αρέσκεται να ζει στη μοναξιά, που επιδιώκει να ζει μόνος
- που είναι μόνος
- (τόπος) απομονωμένος
- (πράξη) που γίνεται από ένα άτομο, χωρίς τη συμμετοχή άλλων
- που σχετίζεται με τον μοναχό Από το Βικιλεξικό
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ.
Ανύπαρκτος ή πολύ ασταθής γονικός δεσμός. Τάση προς εσωτερική και κοινωνική
μοναξιά. Ο μοναχικός αισθάνεται πιο άνετα σε συναισθηματική απόσταση,
υποβαθμίζει τα συναισθήματα του, δυσκολεύεται να επικοινωνήσει και να
εμπιστευτεί, αντιμετωπίζει τη ζωή επιφυλακτικά, αγχώνεται εύκολα και φοβάται
την εγκατάλειψη. Σε μια σχέση, ο μοναχικός αναζητάει συνεχώς «χώρο» και
ισχυρίζεται ότι αισθάνεται αμηχανία και πίεση γιατί ο σύντροφός του θέλει να
είναι πιο κοντά από όσο εκείνος αντέχει. Η ιδέα της εξάρτησης από και προς ένα
άτομο του προκαλεί φόβο και άγχος.
της Λένας Καστρησίου
Επιλογή συντρόφου
Κάθε άνθρωπος επιλέγει το σύντροφό του τόσο βάσει των βιωμάτων του,όσο και βάσει της ωριμότητάς του και της προσωπικότητας που έχει διαμορφώσει.Ταυτόχρονα, βέβαια,το ένστικτο και η χημεία μεταξύ δύο ατόμων είναι βασικοί παράγοντες που οδηγούν ένα άτομο σε μια επιλογή.
Όταν κάποιος φτάσει στην κατανόηση των βιωμάτων του και αξιολογήσει το
παρελθόν του, είναι πολύ σημαντικό να μη σταθεί στη λύπη για κάτι που ανήκει
στο παρελθόν, αλλά να βρει το θάρρος να προχωρήσει συναισθηματικά και να
οδηγήσει τον εαυτό του προς μια επιλογή που θα τον βοηθήσει να
επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και να δημιουργήσει μια υγιή κατάσταση για το
μέλλον του.
Δεν πρέπει να αφήσουμε μόνο καθαρά συναισθηματικούς λόγους να μας οδηγήσουν
προς την επιλογή του συντρόφου μας.Ιδίως σε μια ώριμη φάση της ζωής μας,το ένστικτό
μας πρέπει, κατά κάποιο τρόπο, να επηρεαστεί και από τη λογική μας: να
αναγνωρίσουμε τις τάσεις μας, να αποδεχτούμε το παρελθόν μας,να βάλουμε
στόχους και να βελτιωθούμε.
Και
μια μικρή ιστορία…
Κάποτε,δυο μοναχικοί άνθρωποι συναντήθηκαν,ερωτεύτηκαν,ενώθηκαν,αγαπήθηκαν και όσο μεγάλωναν,δυνάμωνε και ο δεσμός
μεταξύ τους.Όσο ο ένας καθρέφτιζε στον άλλον κομμάτια από της πάζλ της ψυχής
του,τόσο εξελισσόταν.
Όλα αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν την
μοναχικότητα τους στο καθρέφτη.Όλο αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν πως είναι ανέτοιμοι
για το μετά,μέχρι που η δύναμη της αγάπης δεν ήταν αρκετή για την αποδοχή.Όλο
αυτό μέχρι που η αδυναμία τους να συμφιλιωθούν με το μαύρο κομμάτι του εαυτού
τους,αυτό που έβλεπαν και στον άλλον ήταν μεγαλύτερη από όσο μπορούσαν να
αντέξουν, μέχρι που η εύθραυστη ψυχή τους δεν άντεχε άλλο το μαζί.
Όλο
αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν πως δυνάμωναν τον εαυτό τους μέσα από αυτήν την
σχέση μεν,αλλά ήταν η ώρα να θρέψουν τον εαυτό τους αλλιώς,να βουτήξουν
κάπου βαθειά μέσα τους, μόνοι ξανά…μέχρι εκείνη την στιγμή που αυτά και άλλα
πολλά χώρισαν τους δρόμους τους.
Έγινε
ο ένας για τον άλλον κανάλι επικοινωνίας για τα βαθύτερα και πιο δύσκολα
συναισθήματα του εαυτού τους.Ήταν σπρωξιά ο ένας για την βουτιά του άλλου στο πάτο του
πηγαδιού…στους πραγματικούς φόβους,στις πραγματικές αγωνίες,στα τραύματα που
θέλουν γιατρειά,στις αδυναμίες του.
Το είπαν μεγάλο έρωτα,το είπαν εξάρτηση,αδυναμία να φύγουν από αυτό,να πάνε
παρακάτω…μα κάπου μέσα τους ανακάλυπταν χωρίς να καταλαβαίνουν συνειδητά
απαραίτητα,πως το παρακάτω κρύβεται πίσω από αυτό,πίσω από τον άλλον που
έγινε ο δίαυλος.Ήταν η στιγμή να ξύσουν την ζελατίνα που κόλλησε,να βγει για να νιώσουν,να αισθανθούν τα βαθύτερα
συναισθήματα που τους οδήγησε σε αυτό.
Δεν ήθελαν να είναι μαζί πια…για να καλύπτουν
τις ανάγκες τους ή γιατί ταιριάζουν.Είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν το αίσθημα πως ο ένας σκέπαζε,προφύλασσε τα
δύσκολα συναισθήματα του άλλου…είχαν αρχίσει να βλέπουν όσα δεν άντεχαν να νιώσουν.Ο δρόμος μονόδρομος,να φύγουν να πάνε παρακάτω και να αντιμετωπίσουν
αυτά τα συναισθήματα.
Χτυπήθηκαν για τον μεγάλο έρωτα,για τον έναν και
μοναδικό που έχασαν.Έκλαψαν,ένιωσαν τον πόνο του τέλους,του μόνου πάλι,αλλά ο καθένας από τους δυο ότι ήταν να κάνει το έκανε για τον άλλον,τώρα πια
έμενε να δει τι κάνει ο καθένας τους με
όλα αυτά καλά κρυμμένα και το παρακάτω.
Δυο διαφορετικοί δρόμοι πια,δυο διαφορετικές
επιλογές,δυο διαφορετικές συμπεριφορές,δυο διαφορετικές ζωές πια.
Πόνεσαν,πληγώθηκαν,προδόθηκαν και όμως
συγχώρεσαν.Γιατί είναι απλά άνθρωποι που αγάπησαν και γιατί είδαν ότι έπρεπε να αφήσουν αυτή την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και να πάνε παρακάτω στο μονοπάτι που θα
συναντήσουν τον εαυτό τους αλλιώς.Να στρογγυλέψουν τις γωνίες τους ακόμα
περισσότερο και ίσως ξανασυναντηθούν σε κάποιο δρομάκι,να τσουλήσουνε μαζί,ίσως και πάλι όχι.Η λείανση δεν παίρνει τον ίδιο χρόνο για όλους,το σύμπαν
δεν συνωμοτεί πάντα και εκείνη η μοναδική στιγμούλα της συνάντησης είναι μια τυχαία στιγμή μέσα στο άπειρο.
Όταν μαλακώσει ο πόνος του τέλους,όταν η ανάλυση η παρατήρηση η λογική,γίνουν
συναίσθημα πάλι…αυτό θα τους πάει
παρακάτω.
Ξαφνικά το μέσα του καθενός μοιάζει με
ραγισμένο βράχο…και δεν είναι ο άλλος το κύμα που θα το σπάσει,πρέπει ο
ίδιος να γίνει το κύμα.
