απλα...πάγωσε το συναισθημα και εμεινα να παρατηρω και να αναλυω εμενα, τους γυρω μου, την ζωη.
Που και που εψαχνα να βρω που να βουτηξω, που να πιαστω,τι να ανασυρω, τι να θυμηθω,που να ξεκινησω...τι θελω.
Στεγνωσαν τα δακρυα,κουραστηκα με τις αναμνησεις,σταματησα τις παρατηρησεις,φυλαξα καλα τις αναλυσεις,κοιταξα στο τωρα και ειπα απλα ''δεν ειμαι αυτου του κοσμου''.
Ειμαι για μενα και για οτι ειναι κοντα σε εμενα,οτι με προχωραει και οτι με τραβαει ολο και πιο πολυ σε μενα.
Παιζω με την θλιψη μου, διασκεδαζω με την λυπη μου, γλενταω με την χαρα μου, τραγουδαω τους στιχους και αγαπαω τους φιλους μου,εμενα,εσενα.
Οσες αλλαγες συμβαινουν γυρω μου καλες η κακες αλλες τοσες συμβαινουν μεσα μου και με πανε εκει που θελω ολο και πιο καθαρα.
Οσο πληγωμενο και παγωμενο και αν ειναι το συναισθημα,τωρα αρχιζω να το ξανασυναντω,να το χαιδευω,να το κοιτω,να το γνωριζω καλα και να μιλω για αυτο.
Παραδεχομαι, αποδεχομαι, καταλαβαινω, δεν αρνουμαι ποσο περιμενα και περιμενω...και αυτο ειναι η αρχη για να με παει παρακατω
Λογια και σκεψεις σκορπιες μα οτι νιωθω ειναι δικο μου και οσα δεν εγραψα,τα ειπα τελικα σε μενα και αυτο ειναι αρκετο.
Εβαλα καλτσες και μπουφαν βγηκα στο παρθυρο,τα φυσηξα και ο αερας τα γυρισε σε μενα.
Επιστρεφω λοιπον ξανα σε μενα...αλλαζω χρωματα,με παιρνω απο το χερι και παμε να συναντησουμε το 1, το Α δηλαδη.
