Την Μυτιλήνη την θυμάμαι πρώτη φορά σαν λέξη,μια ανάμνηση στα 4 μου χρόνια,σε ένα καράβι με πατέρα ναυτικό.Η μάνα μου επίσκεψη και εγώ μαζί.Ένα βράδυ σε ένα μαγαζί, βρέθηκα στα χέρια γνωστής λαϊκής τραγουδίστριας να τραγουδάω μαζί της στο μικρόφωνο.Χαρά μεγάλη,πολλά χαμόγελα,μια αχνή όμορφη εικόνα στο μυαλό μου. Είναι από εκείνες τις μνήμες που όσα χρόνια και αν περάσουν μπορεί να μην καταλάβεις ποτέ γιατί υπάρχουν ή ίσως να ανακαλύψεις αργότερα.Δεν ξέρω.Έτσι και αλλιώς όλα στην ζωή για κάποιο λόγο γίνονται,μπορεί να αργήσεις να τον δεις αλλά κάποια στιγμή σίγουρα θα το δεις,θα φανερωθεί μπροστά σου.Φίλοι πήγαν πολλές φορές και πέρασαν ωραία,οι περιγραφές τους μεγάλωναν την προσδοκία μου και την επιθυμία μου,μέχρι να έρθει η στιγμή μεγάλος πια,να πάω και εγώ και να την γνωρίσω.Κάθε φορά από λίγο και όλο πιο πολύ.
Κάθε φορά με άλλα μάτια και άλλες σκέψεις αλλά πάντα στον ίδιο φάρο …αυτός με οδηγούσε, να φτάνω στο λιμάνι,να αφήνομαι,να χαίρομαι,να δοκιμάζω,να αντιστέκομαι,να βλέπω,να κάνω έρωτα, να δακρύζω,να δένομαι,να θυμώνω,να φεύγω και να έρχομαι,να αντιδρώ,να κολυμπώ,να γνωρίζω,να αισθάνομαι,αλλά πάντα να θέλω να πηγαίνω τις διαδρομές που μου έδειχνε γιατί ήταν όλες μοναδικές.
Χειμώνα , καλοκαίρι, άνοιξη ..όλες τις εποχές την είδα, όχι όλη …αλλά ότι είδα έγινε ένα με το συναίσθημα μου, όποιο και αν ήταν κάθε φορά.Δεν μπορούσα καν να το φωτογραφίσω,πολλές φορές η εικόνα δεν έφτανε στο αποτύπωμα.Δεν μπορούσε να την πιάσει η κάμερα.
Όπως έλεγε ο Αντώνης Πρωτοπάτσης όταν μιλούσε για την Λεσβιακή Άνοιξη‘’Αν μπορούσα να κάμα να φυσήξει εδώ μέσα μια ριπή από μυρωμένη λεσβιακή ανοιξιάτικη αύρα! … Την άνοιξη στη Λέσβο προμηνούν οι μυγδαλιές. Αυτές ανθίζουν μέσα στον χειμώνα ακόμα.Σε λίγο χωράφια ολόκληρα γεμίζουν ανεμώνες - «λαλέδες» τις λέμε εκεί -. Πρώτα έρχουνται εκείνες που τα χρώματά τους παραλλάσσουν από ένα άσπρο ελαφρότατα γαλαζωπό ως το βαθύ μενεξελί, περνώντας από κάτι τρυφερότατα λιλά σχεδόν τριανταφυλλιά.Αυτές οι ανεμώνες, πάνω στα ψηλά τσουνιά των, ανατριχιάζουν κάτω από το ψυχρό ακόμα φιλί της πρώτης άνοιξης. Πιο ύστερα,καθώς ζεσταίνουν οι μέρες, τις διαδέχεται μιαν άλλη ράτσα από ανεμώνες κατακόκκινες σαν παπαρούνες, μια ράτσα πολύ πιο γερή, πιο μεστωμένη από την πρώτη. Άλλα χωράφια πάλι ασπρίζουν σα χιονισμένα από τα χαμομίλια …Μ’ αν ήτανε να σας μιλήσω για την Άνοιξη στη Λέσβο, θα το καμνα με ζωγραφιές.’’
Τόπος που γεύεσαι φρέσκο και κάλο ψάρι,που χάνεσαι στην μυρωδιά του γλυκάνισου και μαθαίνεις ποιο είναι το καλό ούζο… μέθυσα όμορφα, αρκετές φορές μαζί του. Σαν φε στην αυλή και παγωτό σε ένα υπέροχο αρχοντικό.Προσπάθησα να συνηθίσω τα παγωμένα νερά,έμαθα να απολαμβάνω τους μακρινούς προορισμούς μέσα από δρόμους και στροφές γεμάτα πεύκα και ελαιόδεντρα …με ένα χρυσό αυτοκίνητο και ένα τραγούδι παρέα …σαν από άλλη εποχή.
Μόλυβος , Πολυχνίτος, Μηλέλια, Βατερά, Άγιος Ερμογένης, Σκάλα Συκαμιάς, Αγιάσος, Μανταμάδος, Θερμή…Ο Άγιος Θεράπων,τα πλακόστρωτα δρομάκια,το ρωμαϊκό υδραγωγείο,το Βυζαντινό κάστρο και άλλα πολλά.
Χάζευα τα όμορφα αρχοντικά και την αρχιτεκτονική τους στο παραλιακό δρόμο προς το αεροδρόμιο και έλεγα‘’τι ωραία να το είχα αυτό ή εκείνο,θα μου άρεσε να έχω ένα τέτοιο σπίτι ‘’.Οι σκέψεις και οι εικόνες να μπερδεύονται με τις μουσικές στο ραδιόφωνο άλλοτε ελληνικές και άλλοτε τούρκικες.Όπου και αν σταθείς στα παράλια της Μυτιλήνης μπορείς να δεις σχεδόν πάντα καθαρά την Μικρά Ασία.
Πόσες φορές είπα δεν θα μπορούσα να μείνω εδώ και πόσες φόρες το πήρα πίσω.Πόσο την έχω σκεφτεί τον τελευταίο καιρό...Ακόμα δεν έχω πάει στην Ερεσό,στο Σίγρι,στο απολιθωμένο δάσος, δεν κολύμπησα στην Εφταλού και πιθύμησα εκείνο το παλιό χαμάμ στην μέση του πουθενά.
Έχει ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να επιστρέφεις, είναι από εκείνους τους τόπους που πας – έρχεσαι,ανακαλύπτεις,ξαναπάς και αφήνεις πάλι εκκρεμότητα… με ένα μαγικό τρόπο κάτι να σε κρατάει για να ξαναγυρίσεις.
Εις το επανιδειν …κάποια στιγμή στο μέλλον.
