Μοναξιά και φόβος.Δυο λέξεις τόσο σκληρές και τόσο πραγματικές.Δίπλα μου,απέναντι μου,μέσα μου,γύρω μου.
Χθες περπατούσα σε ένα γνωστό πεζόδρομο,με ωραία νεοκλασικά σπίτια.Κάποια στιγμή αισθάνθηκα φόβο,για πρώτη φορά τόσο,στους περιπατους μου. Ένιωσα κάποιος να με παρακολουθεί και αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου, όλα αυτά τα περιστατικά που ακούω τον τελευταίο καιρό, αλλά είπα μέσα μου εκείνη την ώρα ‘’ μην φοβάσαι ‘’,θα το αντιμετωπίσεις.Η μοναξιά παίζει στο καζίνο απόψε σε αυτό τον όμορφο δρόμο χωρίς διαβάτες.Θα τον κερδίσεις τον φόβο.
Ο φόβος όμως, είναι το χειρότερο πράγμα.Στη συγκεκριμένη περίπτωση τι να αντιμετωπίσεις?
Όπως εξελίσσεται η γενικότερη κατάσταση, δεν έχεις να αντιμετωπίσεις μόνο τον φόβο σου, έχεις να αντιμετωπίσεις και τον άλλον, όπως είπε η φίλη μου ‘’για 100 ευρώ θα σε σκοτώσει και δεν θα πάρεις χαμπάρι‘’.Και τι κάνεις?Σταματάς να περπατάς στο κέντρο της Αθήνας, αυτό κάνεις?Μάλλον.Ευτυχώς ο άγνωστος που με ακολουθούσε άλλαξε διαδρομή και εγώ πήρα το μάθημα μου, χωρίς απώλειες.
Αλλά πραγματικά τι είναι όλο αυτό? Ζεις με τον φόβο στην ίδια σου την πόλη? Όχι, προστατεύεις τον εαυτό σου και επιλέγεις κάτι άλλο,από το να κάνεις βόλτα σε έρημα δρομάκια.Δεν ξέρεις πια από πού θα σου ‘ρθει…Είναι περίεργη αυτή η νέα συνθήκη ζωής στο κέντρο της Αθήνας…το να περπατάω και να κοιτάω δεξιά,αριστερά για να φυλαχτώ και να έχω το νου μου συνέχεια, δεν με κάνει να νιώθω την έννοια της ελευθερίας και σίγουρα δεν με κάνει να νιώθω ασφάλεια.
Στην συνέχεια της βραδιάς ήρθε να προστεθεί και ο τρόμος.Κατεβαίνουμε κεντρικό δρόμο με ένα φίλο, κάποια στιγμή μου λέει ‘’ Ωραία πόρτα, δεν με βγάζεις μια φωτογραφία ?‘’ Εννοείτε, αλλά όπως πάω να κάνω την κίνηση, σταματάει ένα περιπολικό, βγαίνει ένας μυστήριος μπάτσος με ύφος και μας λέει‘’ τι κάνετε εκεί ?‘’ Απαντώ :’’βγάζω φωτογραφία τον φίλο μου ‘’…ακολούθησαν ερωτήσεις του τύπου‘’ τι παράνομο έχετε πάνω σας ?‘’ και άλλα τέτοια. Σωματικός έλεγχος λες και ήμασταν εγκληματίες και τέλος μας ζητήθηκε ταυτότητα, εννοείτε δεν είχαμε μαζί.‘’ Μην το ξανακάνετε αυτό μας είπε,να την έχετε πάντα μαζί σας’’.
Τι έγινε ρε παιδιά από πότε πρέπει να κυκλοφορώ με ταυτότητα στην Αθήνα? Τι συνέβη? Τι έχει συμβεί ? Αυτός ο κύριος μπάτσος πως κάνει αυτή την δουλειά αν δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις φυσιογνωμίες? Λέω κάτι παράλογο? Γιατί δεν μάζευε τους ύποπτους τύπους στην πλατεία , τρία στενά πριν? Τρομοκρατία δεν το λένε αυτό ?! Να σε βάζει σε ανάποδες σκέψεις…να μην κυκλοφορείς πια, να κλειστείς σπίτι σου.Γιατί κινδυνεύεις από τον εγκληματία αλλά και από τον αστυνομικό που δεν ξέρει τι του γίνεται.
Κοιμάσαι με αυτές τις σκέψεις και ξυπνάς το επόμενο πρωί ,χαίρεσαι για τους αγανακτισμένους και την προσπάθεια τους να νικήσουν κάθε τέτοιο φόβο και όχι μόνο…να τα βάλουν με ένα πολιτικό σύστημα που δεν προστάτευσε και συνεχίζει να μην προστατεύει αυτή την χώρα.Ανοίγεις την τηλεόραση,σε πλημμυρίζει άλλος φόβος.Σκόρπισαν τους κουκουλοφόρους για να μποϊκοτάρουν την ειρηνική διαδήλωση. Ξανά οι εικόνες της βίας και της καταστροφής.Αναρωτιέσαι πάλι ...μα τι στο διάολο γίνεται.Που ζω...τι είναι όλο αυτό?
Καταλαβαίνεις ότι πια δεν υπάρχει καμία κοινωνική προστασία, καμία ευθύνη, καμία τιμωρία, καμία ντροπή, καμία έγνοια για τον άλλον, καμιά ελευθερία, κανένα δείγμα ανθρωπισμού. Μια κατάσταση που σου λέει φωναχτά ‘’ο σώζων εαυτόν σωθήτω‘’.
Δεν εννοεί τον ατομισμό,αυτός μας οδήγησε εδώ που φτάσαμε.Εννοεί να σώσεις τον εαυτό σου με την βαθύτερη έννοια για να σώσεις και τους γύρω σου.Ο άνθρωπός χρειάζεται τον άνθρωπο τέτοιες ώρες, χρειάζεται να είναι με άλλους, όχι μόνος του.Ο άνθρωπος πρέπει να βοηθήσει τον άνθρωπο.Ο καθένας χωριστά και μαζί το ζούμε όλο αυτό.Την καταλαβαίνω την αμηχανία και τον φόβο που βρισκόμαστε όλοι μπροστά στα γεγονότα αλλά αν επιστρέψουμε στον άνθρωπο μέσα μας,δίπλα μας, κάτι θα αλλάξει.Να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.
Ας έρθουμε κοντά ο ένας με τον άλλον, αυτό νιώθω.Ο καθένας στο κουτί του,μόνος του,πόσο θα αντέξει.Ας βρούμε τρόπους να ενωθούμε…ας είναι στα κοινά πιστεύω. Ας ανταλλάξουμε απόψεις, ας φύγουμε από τον φόβο του διπλανού,ας μοιραστούμε ότι πραγματικά νιώθουμε,ας αφήσουμε τον άλλον να μας πλησιάσει. Είναι πολλοί οι μόνοι τους σε αυτή την πόλη,ας τους ρίχνουμε μια ματιά, μπορεί κάτι να χρειάζονται.Ας μην τους προσπερνάμε, αν τους επιτρέψεις να σου ζητήσουν, θα ζητήσεις και εσύ αύριο…μην αφήνεις τον μοναχικό και φοβισμένο εαυτό σου να κοιτάει απλά τον ουρανό,κάτι θέλει και αυτός από εσένα.
Την ώρα , που όλοι αυτοί που συμμετέχουν στο πολιτικό πανηγύρι της τηλεόρασης δεν παίρνουν καμία ευθύνη και απλά αναλώνονται στο ποιος πήρε τηλέφωνο ποιον για την οικουμενική κυβέρνηση, εγώ χάζευα από την ταράτσα .
Μετρούσα την μοναξιά μου,στην ηλικιωμένη κυρία που ακουμπούσε σαν να κρέμεται στα κάγκελα του μπαλκονιού της και κοίταγε στον δρόμο σαν να περίμενε κάποιον να έρθει.Όπως κοιτάω και εγώ τους δρόμους περιμένοντας κάτι να έρθει,κάτι να αλλάξει.Χάζευα τον κύριο στην απέναντι ταράτσα που καθόταν μόνος του κοιτώντας τον ουρανό και αναρωτιόμουν‘’ τι να σκέφτεται άραγε,μήπως το ίδιο με εμένα? ''Λίγο πιο κάτω ένας άλλος κύριος στεκόταν στην μπαλκονόπορτα και μονολογούσε στο πουθενά, μάλλον για την πολιτική κατάσταση θα έλεγε, έτσι τον έκοψα.Στην από κάτω ταράτσα δυο κυρίες μοιραζόντουσαν την μοναξιά τους με το κεφάλι ακουμπισμένο στο χέρι σκυθρωπές, λυπημένες, πολλά τα προβλήματα.Λίγο πιο πέρα,πηγή αισιοδοξίας μοιάζει ο νεαρός που φτιάχνει κάτι σαν καλάθι – πολύ ωραίο – απορροφημένος σε αυτό που κάνει, βρήκε τρόπο να φύγει από τις σκέψεις που τον πιέζουν.
Ύστερα κατέβηκα να ποτίσω τα λουλούδια μου,είχα μέρες να τους μιλήσω.Ο πατέρας μου τους μίλαγε και μου φαινότανε παράξενο αλλά…είχε δίκιο,την θέλουν την σημασία τους και αυτά.Δεν φτάνει μόνο το νερό και ο ήλιος.Όλοι μόνοι μας είμαστε,ας μοιραστούμε την αμηχανία σε αυτό που ζούμε,τον φόβο,την μοναξιά,ας βρούμε τον τρόπο να μοιραστούμε.Καλό βράδυ.
