Οι Κυριακές το πρωί έχουν μια γεύση από Παράδεισο

Έχουν μια ιδιαίτερη ησυχία… σαν να ανοίγεις παράθυρο και να απλώνεται μπροστά σου μια λίμνη και γύρω δέντρα που ξεκουράζονται ακίνητα. 

Το ραδιόφωνο παίζει όμορφες ήρεμες μουσικές μέσα στην μοναδικότητα τους και οι σκέψεις από το σαββατιάτικο όνειρο είναι γλυκές,ποιητικές …άλλοτε μεθυσμένες,άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε λέξεις που τρέχουν να βγουν στο χαρτί να πουν αυτό το σημαντικό κάτι για την ομορφιά ή τον πόνο του κυριακάτικου πρωινού. 

Όσοι ξυπνάνε νωρίς Κυριακή πρωί ,βλέπουν κάτι άλλο από τους υπόλοιπους,μια διαφορετική ανατολή,μια πόλη που ακόμα κοιμάται κάτω από τα σκεπάσματα,πουλιά να πετάνε νωχελικά.Άλλοτε τον ήλιο να χρυσαφίζει τις κορφές των βουνών,άλλοτε να σπρώχνει τα σύννεφα για να διεκδικήσει το χώρο του και άλλοτε απλά τα σύννεφα να σκεπάζουν τα πάντα.

Ακόμα και αν το μέσα σου είναι θορυβώδες,τα κυριακάτικα πρωινά έχουν ένα μαγικό τρόπο να σε ησυχάζουν.Από μόνη της η Κυριακή είχε ανέκαθεν μια επιλογή διαφορετική από τις άλλες μέρες για όλους.Όπως και αν την ζει κανείς.Είχε και έχει πάντα άλλο χρώμα και άλλη δύναμη.Δεν θέλεις να τελειώσει, αλλά τα πρωινά της είναι άλλο…

Είτε ξυπνάς αγκαλιά με τον εαυτό  σου, είτε με το μαξιλάρι,είτε σαν μωρό που το κρατάει ζεστό ένα άλλο ανδρικό η γυναικείο κορμί …όπως και να έχει η εικόνα δείχνει πιο ήρεμη,πιο αργή,πιο νοσταλγική,αγαπησιάρικη,ερωτική,μοναχική,λυπημένη ή απλή στο τίποτα της, χαμογελαστή ή δυσβάσταχτη,ρομαντική ή παγωμένη στο χθες …ήσυχα πιο ανθρώπινη. 

Πόσες μνήμες και πόσες αναμνήσεις καθώς τράβηξες την κουβέρτα,κοίταξες δίπλα και σηκώθηκες να συρθείς μέχρι την κουζίνα να ετοιμάσεις δυο κούπες καφέ.Πόσες στιγμές χωμένες κάτω από το πάπλωμα να σκέφτεσαι τα αχ και τα θέλω με μια προσμονή,με ένα γιατί ή μια προτροπή για το ξανά. Πόσες στροφές στο στρώμα με μια άρνηση για το νωρίς.Πόσα χτυπήματα στο μαξιλάρι για ενοχές και δύσκολες σκέψεις,για εκείνα που δε λες στον εαυτό  σου ,για τους φόβους που σε βρίσκουν όταν θες να ησυχάσεις.Πόσα κλικ on/off σε εκείνο το φωτάκι δίπλα στο κομοδίνο. 

Έχουν κρυμμένο εκείνο το‘’όχι άσε με, όχι και σήμερα’’στο πιτσιρίκι που σε τραβάει από το πόδι να ετοιμάσεις το γάλα του.Έχουν την αϋπνία της αναμονής για την εκδρομή και εκείνη την θολούρα του αλκοόλ που θα σε κάνει να χάσεις την ομορφιά του ξυπνάω νωρίς. 

Της Κυριακής τα πρωινά είναι ντυμένα με πυτζάμες,φόρμες,εσώρουχα.Είναι γυμνά χωμένα σε μια κάλτσα ή σε παντόφλες,ξυπόλητα …είναι σαν ταξίδι σε μια άλλη γη,σαν περίπατος στο κάπου του καθενός,σαν μουσική σε στίχο ερωτικό,σαν ζεστό μπισκότο,σαν την μυρωδιά από το τζάκι που φέρνει ο αέρας…σαν παράθυρο ανοιχτό σε όλα όσα θες να δεις,όπως  και αν επιλέξεις να τα δεις.

Ναι,κάποιες φορές τα κυριακάτικα πρωινά έχουν μια γεύση από παράδεισο μέσα στην απόλυτη ηρεμία τους.