Οι Κυριακές το πρωί έχουν μια γεύση από Παράδεισο

Έχουν μια ιδιαίτερη ησυχία… σαν να ανοίγεις παράθυρο και να απλώνεται μπροστά σου μια λίμνη και γύρω δέντρα που ξεκουράζονται ακίνητα. 

Το ραδιόφωνο παίζει όμορφες ήρεμες μουσικές μέσα στην μοναδικότητα τους και οι σκέψεις από το σαββατιάτικο όνειρο είναι γλυκές,ποιητικές …άλλοτε μεθυσμένες,άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε λέξεις που τρέχουν να βγουν στο χαρτί να πουν αυτό το σημαντικό κάτι για την ομορφιά ή τον πόνο του κυριακάτικου πρωινού. 

Όσοι ξυπνάνε νωρίς Κυριακή πρωί ,βλέπουν κάτι άλλο από τους υπόλοιπους,μια διαφορετική ανατολή,μια πόλη που ακόμα κοιμάται κάτω από τα σκεπάσματα,πουλιά να πετάνε νωχελικά.Άλλοτε τον ήλιο να χρυσαφίζει τις κορφές των βουνών,άλλοτε να σπρώχνει τα σύννεφα για να διεκδικήσει το χώρο του και άλλοτε απλά τα σύννεφα να σκεπάζουν τα πάντα.

Ακόμα και αν το μέσα σου είναι θορυβώδες,τα κυριακάτικα πρωινά έχουν ένα μαγικό τρόπο να σε ησυχάζουν.Από μόνη της η Κυριακή είχε ανέκαθεν μια επιλογή διαφορετική από τις άλλες μέρες για όλους.Όπως και αν την ζει κανείς.Είχε και έχει πάντα άλλο χρώμα και άλλη δύναμη.Δεν θέλεις να τελειώσει, αλλά τα πρωινά της είναι άλλο…

Είτε ξυπνάς αγκαλιά με τον εαυτό  σου, είτε με το μαξιλάρι,είτε σαν μωρό που το κρατάει ζεστό ένα άλλο ανδρικό η γυναικείο κορμί …όπως και να έχει η εικόνα δείχνει πιο ήρεμη,πιο αργή,πιο νοσταλγική,αγαπησιάρικη,ερωτική,μοναχική,λυπημένη ή απλή στο τίποτα της, χαμογελαστή ή δυσβάσταχτη,ρομαντική ή παγωμένη στο χθες …ήσυχα πιο ανθρώπινη. 

Πόσες μνήμες και πόσες αναμνήσεις καθώς τράβηξες την κουβέρτα,κοίταξες δίπλα και σηκώθηκες να συρθείς μέχρι την κουζίνα να ετοιμάσεις δυο κούπες καφέ.Πόσες στιγμές χωμένες κάτω από το πάπλωμα να σκέφτεσαι τα αχ και τα θέλω με μια προσμονή,με ένα γιατί ή μια προτροπή για το ξανά. Πόσες στροφές στο στρώμα με μια άρνηση για το νωρίς.Πόσα χτυπήματα στο μαξιλάρι για ενοχές και δύσκολες σκέψεις,για εκείνα που δε λες στον εαυτό  σου ,για τους φόβους που σε βρίσκουν όταν θες να ησυχάσεις.Πόσα κλικ on/off σε εκείνο το φωτάκι δίπλα στο κομοδίνο. 

Έχουν κρυμμένο εκείνο το‘’όχι άσε με, όχι και σήμερα’’στο πιτσιρίκι που σε τραβάει από το πόδι να ετοιμάσεις το γάλα του.Έχουν την αϋπνία της αναμονής για την εκδρομή και εκείνη την θολούρα του αλκοόλ που θα σε κάνει να χάσεις την ομορφιά του ξυπνάω νωρίς. 

Της Κυριακής τα πρωινά είναι ντυμένα με πυτζάμες,φόρμες,εσώρουχα.Είναι γυμνά χωμένα σε μια κάλτσα ή σε παντόφλες,ξυπόλητα …είναι σαν ταξίδι σε μια άλλη γη,σαν περίπατος στο κάπου του καθενός,σαν μουσική σε στίχο ερωτικό,σαν ζεστό μπισκότο,σαν την μυρωδιά από το τζάκι που φέρνει ο αέρας…σαν παράθυρο ανοιχτό σε όλα όσα θες να δεις,όπως  και αν επιλέξεις να τα δεις.

Ναι,κάποιες φορές τα κυριακάτικα πρωινά έχουν μια γεύση από παράδεισο μέσα στην απόλυτη ηρεμία τους.

Μια κουβέντα και μια αναζήτηση στο google έγραψε το παρακάτω και ίσως κάτι να κάνει νόημα

μοναχικός, -ή, -ό

1. που αρέσκεται να ζει στη μοναξιά, που επιδιώκει να ζει μόνος
2. που είναι μόνος
3. (τόπος) απομονωμένος
4. (πράξη) που γίνεται από ένα άτομο, χωρίς τη συμμετοχή άλλων
5. που σχετίζεται με τον μοναχό                            Από το Βικιλεξικό 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ. Ανύπαρκτος ή πολύ ασταθής γονικός δεσμός. Τάση προς εσωτερική και κοινωνική μοναξιά. Ο μοναχικός αισθάνεται πιο άνετα σε συναισθηματική απόσταση, υποβαθμίζει τα συναισθήματα του, δυσκολεύεται να επικοινωνήσει και να εμπιστευτεί, αντιμετωπίζει τη ζωή επιφυλακτικά, αγχώνεται εύκολα και φοβάται την εγκατάλειψη. Σε μια σχέση, ο μοναχικός αναζητάει συνεχώς «χώρο» και ισχυρίζεται ότι αισθάνεται αμηχανία και πίεση γιατί ο σύντροφός του θέλει να είναι πιο κοντά από όσο εκείνος αντέχει. Η ιδέα της εξάρτησης από και προς ένα άτομο του προκαλεί φόβο και άγχος.

Από το http://www.oneplusone.gr/index.php?sec=press&page=iatrika_2005 ,

 της Λένας Καστρησίου

Επιλογή συντρόφου 

Κάθε άνθρωπος επιλέγει το σύντροφό του τόσο βάσει των βιωμάτων του,όσο και βάσει της ωριμότητάς του και της προσωπικότητας που έχει διαμορφώσει.Ταυτόχρονα, βέβαια,το ένστικτο και η χημεία μεταξύ δύο ατόμων είναι βασικοί παράγοντες που οδηγούν ένα άτομο σε μια επιλογή.

Όταν κάποιος φτάσει στην κατανόηση των βιωμάτων του και αξιολογήσει το παρελθόν του, είναι πολύ σημαντικό να μη σταθεί στη λύπη για κάτι που ανήκει στο παρελθόν, αλλά να βρει το θάρρος να προχωρήσει συναισθηματικά και να οδηγήσει τον εαυτό του προς μια επιλογή που θα τον βοηθήσει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και να δημιουργήσει μια υγιή κατάσταση για το μέλλον του.

Δεν πρέπει να αφήσουμε μόνο καθαρά συναισθηματικούς λόγους να μας οδηγήσουν προς την επιλογή του συντρόφου μας.Ιδίως σε μια ώριμη φάση της ζωής μας,το ένστικτό μας πρέπει, κατά κάποιο τρόπο, να επηρεαστεί και από τη λογική μας: να αναγνωρίσουμε τις τάσεις μας, να αποδεχτούμε το παρελθόν μας,να βάλουμε στόχους και να βελτιωθούμε.

Και μια μικρή ιστορία…

Κάποτε,δυο μοναχικοί άνθρωποι συναντήθηκαν,ερωτεύτηκαν,ενώθηκαν,αγαπήθηκαν και όσο μεγάλωναν,δυνάμωνε και ο δεσμός μεταξύ τους.Όσο ο ένας καθρέφτιζε στον άλλον κομμάτια από της πάζλ της ψυχής του,τόσο εξελισσόταν.

Όλα αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν την μοναχικότητα τους στο καθρέφτη.Όλο αυτό  μέχρι την στιγμή που είδαν πως είναι ανέτοιμοι για το μετά,μέχρι που η δύναμη της αγάπης δεν ήταν αρκετή για την αποδοχή.Όλο αυτό μέχρι που η αδυναμία τους να συμφιλιωθούν με το μαύρο κομμάτι του εαυτού τους,αυτό που έβλεπαν και στον άλλον ήταν μεγαλύτερη από όσο μπορούσαν να αντέξουν, μέχρι που η εύθραυστη ψυχή τους δεν άντεχε άλλο το μαζί.

Όλο αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν πως δυνάμωναν τον εαυτό τους μέσα από αυτήν την σχέση μεν,αλλά ήταν η ώρα να θρέψουν τον εαυτό τους αλλιώς,να βουτήξουν κάπου βαθειά μέσα τους, μόνοι ξανά…μέχρι εκείνη την στιγμή που αυτά και άλλα πολλά χώρισαν τους δρόμους τους.

Έγινε ο ένας για τον άλλον κανάλι επικοινωνίας για τα βαθύτερα και πιο δύσκολα συναισθήματα του εαυτού τους.Ήταν σπρωξιά ο ένας για την βουτιά του άλλου στο πάτο του πηγαδιού…στους πραγματικούς φόβους,στις πραγματικές αγωνίες,στα τραύματα που θέλουν γιατρειά,στις αδυναμίες του.

Το είπαν μεγάλο έρωτα,το είπαν εξάρτηση,αδυναμία να φύγουν από αυτό,να πάνε παρακάτω…μα κάπου μέσα τους ανακάλυπταν χωρίς να καταλαβαίνουν συνειδητά απαραίτητα,πως το παρακάτω κρύβεται πίσω από αυτό,πίσω από τον άλλον που έγινε ο δίαυλος.Ήταν η στιγμή να ξύσουν την ζελατίνα που κόλλησε,να βγει για να νιώσουν,να αισθανθούν τα βαθύτερα συναισθήματα που τους οδήγησε σε αυτό. 

Δεν ήθελαν να είναι μαζί πια…για να καλύπτουν τις ανάγκες τους ή γιατί ταιριάζουν.Είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν το αίσθημα πως ο ένας σκέπαζε,προφύλασσε τα δύσκολα συναισθήματα του άλλου…είχαν αρχίσει  να βλέπουν όσα δεν άντεχαν να νιώσουν.Ο δρόμος μονόδρομος,να φύγουν να πάνε παρακάτω και να αντιμετωπίσουν αυτά τα συναισθήματα.

  

Χτυπήθηκαν για τον μεγάλο έρωτα,για τον έναν και μοναδικό που έχασαν.Έκλαψαν,ένιωσαν τον πόνο του τέλους,του μόνου πάλι,αλλά ο καθένας από τους δυο ότι ήταν να κάνει το έκανε για τον άλλον,τώρα πια έμενε  να δει τι κάνει ο καθένας τους με όλα αυτά καλά κρυμμένα και το παρακάτω.

Δυο διαφορετικοί δρόμοι πια,δυο διαφορετικές επιλογές,δυο διαφορετικές συμπεριφορές,δυο διαφορετικές ζωές πια.

Πόνεσαν,πληγώθηκαν,προδόθηκαν και όμως συγχώρεσαν.Γιατί είναι απλά άνθρωποι που αγάπησαν και γιατί είδαν ότι έπρεπε να αφήσουν αυτή την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και να πάνε παρακάτω στο μονοπάτι που θα συναντήσουν τον εαυτό τους αλλιώς.Να στρογγυλέψουν τις γωνίες τους ακόμα περισσότερο και ίσως ξανασυναντηθούν σε κάποιο δρομάκι,να τσουλήσουνε μαζί,ίσως και πάλι όχι.Η λείανση δεν παίρνει τον ίδιο χρόνο για όλους,το σύμπαν δεν συνωμοτεί πάντα και εκείνη η μοναδική στιγμούλα της συνάντησης είναι μια τυχαία στιγμή μέσα στο άπειρο. 

 

Όταν μαλακώσει ο πόνος του τέλους,όταν η ανάλυση η παρατήρηση η λογική,γίνουν συναίσθημα πάλι…αυτό θα τους πάει παρακάτω. 

Ξαφνικά το μέσα του καθενός μοιάζει με ραγισμένο βράχο…και δεν είναι ο άλλος το κύμα που θα το σπάσει,πρέπει ο ίδιος να γίνει το κύμα.