Τέλος,όμορφη λέξη

Δύσκολα την λες,δύσκολα την νιώθεις,δύσκολα την κάνεις πράξη αλλά είναι τόσο όμορφη λέξη τελικά.

Θυμήθηκα μια εποχή στο ραδιόφωνο,λίγο πριν κλείσει η εκπομπή έλεγα‘’τώρα τέλος,μαζί σας για 2 ώρες ήταν…"

Τι εύκολα να το λες μεταφορικά και πόσο δύσκολο να το  πεις στον εαυτό σου στον άλλο στις καταστάσεις,στις πράξεις που σε ενοχλούν,που δεν σου κάνουν. 

Σκέψου πόσες φορές είπες στην ζωή σου τέλος και το εννοούσες,σκέψου πόσες φορές ένιωσες ένα αναπάντεχο τέλος,ένα απροετοίμαστο από μεριάς σου τέλος,πόσες φορές δέχτηκες το τέλος,πόσες φόρες έκλαψες για κάποιο τέλος,πόσες φορές έγινες εσύ το τέλος. 

Πόσα κομμάτια,πόσες εκφάνσεις, πόσες εκφράσεις,πόσες λέξεις,πόσες εικόνες, πόσες δηλώσεις, πόσο πόνο,πόσα χαμόγελα,πόσα δάκρυα,πόσες ιστορίες, πόσα συναισθήματα κουβαλάει αυτή η λέξη.

Πόσο απαίδευτοι,πόσο αμόρφωτοι,πόσο αμαθής,πόσο ανεπαρκείς,πόσο μόνοι,πόσο λίγοι είμαστε κοιτώντας το τέλος. 

Πόσο φόβο κρύβει η ομορφιά του τέλους.Ναι γιατί έχει ομορφιά…όταν τελειώνει κάτι,κάτι άλλο γεννιέται το έχουν πει πολλοί πριν από μένα,πόσοι όμως το έχουν νιώσει σε αυτή του την διάσταση, μαζί σε αυτούς και εγώ.

Πόσο αδύναμοι να πούμε τέλος.Ναι,γιατί δύσκολα αφήνεις κάτι που ξέρεις,δύσκολα πας στο καινούριο,δύσκολα κάνεις νέα αρχή.Η αρχή,το καινούριο έχει τους δικούς του φόβους. Άλλο κεφάλαιο. 

Το τέλος αν κρύβει μέσα του το‘’ θέλω αλλά δεν μπορώ’’δεν είναι τέλος, είναι κάτι άλλο.Το τέλος θέλει καθαρότητα συναισθημάτων και πλήρη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας που βρίσκεσαι. Το τέλος θέλει να ξέρει γιατί το λες για να μην αμφιταλαντεύεται .Θέλει επίγνωση και θάρρος.

Κάθε μικρό η μεγάλο τέλος έχει την δική του αξία,την δική του δύναμη.

Το τέλος δείχνει το ανυπέρβλητο όριο.Αν δεν τελειώσεις κάτι μέσα σου δεν τελειώνει ποτέ,αν δεν στάξει όλη την πίκρα μέσα σου, αν δεν πλημυρίσεις από δάκρυα, αν δεν πονέσει όλο σου το σώμα, αν δεν το δεχτείς,αν δεν το δεις,αν δεν το παραδεχθείς αν δεν ανακαλύψεις τι σου έμαθε και τι σου δείχνει, αν δεν πεις….έπεσα,θα με βοηθήσω να σηκωθώ. 

Μικρές διαπιστώσεις χωρίς συναίσθημα για το τέλος.Το συναίσθημα στο χαρτί θα προδώσει και άλλα πράγματα,είναι εύκολο να μιλάς για το τέλος,δύσκολα είναι να νιώθεις  και να αποδέχεσαι . Αυτό σε πάει παρακάτω. 

Μιλώ για το τέλος σαν να μιλώ για κάποιον γνωστό μου που πρόκειται να γίνει φίλος μου. Μιλώ για το τέλος,όχι γιατί δεν το χω νιώσει αλλά για να το δεχτώ.Να βγάλω την βέρα από το δάχτυλο μου,να την φυλάξω στο κουτάκι.Να επιστρέφω κάθε φορά που θέλω να θυμηθώ κάτι από όσα με έδεσαν στο πριν αλλά δεν τα χρειάζομαι στο αύριο.Χρειάζομαι μόνο όσα έμαθα για να φτιάξω κάτι διαφορετικό από ότι είχα. 

Ωραία λέξη το τέλος…αρκεί να ξέρεις γιατί το λες,αρκεί να το πιστέψεις και να μην αφήσεις κανένα κατάλοιπο,να την νιώσεις σε όλο της το μεγαλείο,να αισθανθείς αληθινή και όχι ως μέσο για να κρύψεις ή να καλύψεις πράγματα.

Ωραία λέξη το τέλος,αρκεί να την κοιτάξεις κατάματα,να θαυμάσεις την ομορφιά του πόνου της,να βυθιστείς σε αυτή και να βγεις σε καινούρια πέλαγα.Τότε θα δεις την δύναμη,την γνώση,τα εφόδια, τις αντοχές,τα θέλω,τα ναι και τα όχι. 

Έχει και μια ανακούφιση μωρέ το τέλος…ένα γλυκό αχ,πάει και αυτό…τι ωραίο να το φτάσεις και να το πεις στον εαυτό σου. 

Τώρα τέλος…