Όταν το καινούριο συνάντησε το παλιό ...του έριξε ένα δυνατό φώς,ανακριτικό …και του έλεγε: πες τα όλα ότι δεν αντέχεις και ότι κρύβεις
Εκείνο τρομαγμένο άρχισε να μιλάει και να φέρνει φωτογραφίες στο φως,εικόνες από το παρελθόν, εικόνες πικρές και γλυκές μαζί, γεμάτες αλήθεια και νοσταλγία,σαν γλυκό λεμονανθού
Τότε το καινούριο άρχισε να ράβει τις εικόνες την μια με την άλλη σε ύφασμα από λινό μετάξι ακριβό και σπάνιο,με δάκρυα το πότιζε… το ύφασμα μεγάλωνε και το καινούριο ένιωθε κάτι περίεργο, ένιωθε την δύναμη του να παίρνει άλλη διάσταση
Το παλιό συνέχιζε να μιλάει …το καινούριο τράβηξε πια το φως … άρχισε να το γλυκοκοιτάει… κάποια στιγμή του είπε: είμαι το σήμερα,είμαι πιο δυνατό και σκληρό,εσύ με έκανες έτσι … αλλά σε ερωτεύτηκα,σε αποδέχομαι και ας είσαι παλιό, όσο δύσκολο και αν μου είναι… νομίζω μπορώ να σε αγαπήσω
Τότε το παλιό άρχισε να γράφει γιατί δεν μπορούσε να μιλήσει πια…‘’Προσπάθησε,τι και αν είμαι παλιό… έχω πολλά να σου δώσω.Κατάλαβε τα δύσκολα μου, πάρε τα από το χέρι,αγκάλιασε τα και θα δεις, κλάψε αν θες για αυτά όμως είμαι σίγουρο θα γίνουν όμορφα και γλυκά όπως εκείνα που αγαπάς, μην με έχεις στο σκοτάδι άλλο, μην με ανακρίνεις …αγάπησε με… θα δεις, θα σε κάνω πιο δυνατό και εγώ δεν θα είμαι παραπονεμένο.
Τότε το καινούριο είπε ‘’έχεις δίκιο, με έπεισες.θα βάψω ένα τοίχο στο χρώμα που μου αρέσει και θα σε βάλω σε χρυσές κορνίζες να σαι καλά φυλαγμένο και να σε θαυμάζω γιατί σε αγαπάω πιο πολύ τώρα. Όσο και αν με πόνεσες… στο τέλος με έκανες να σε αγαπήσω και βρήκα τρόπο να ταιριάξουμε στο σήμερα
Τι όμορφο που είσαι!!… μαζί θα πάμε από δω και μπρός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου