7 ιουλίου εν μέσω κρίσης αποφάσισα να πάω στην Κούβα. Η έκπληξη στα μάτια των γύρω μου ήταν όχι μόνο εμφανής αλλά και μερικές φορές και γεμάτη ζήλεια.Καλή ή κακή δεν έχει σημασία (πρόβλημα τους).Ευτυχώς οι πιο κοντινοί γνώριζαν την κατάσταση μου και η στάση τους είχε μια παρότρυνση. Ένα ταξίδι θα το έκανα αυτό το καλοκαίρι ο κόσμος να χαλούσε,το όφειλα στον εαυτό μου.Έτσι λοιπόν έριξα τις σκέψεις στο taper,τις έβαλα στο ψυγείο και έφυγα…
23 κιλά η βαλίτσα ( τι πήρα μαζί μου θεέ μου !), 81 εγώ ( καιρό είχα να με δω σε αυτά τα κιλά) vour στο αεροδρόμιο για το μεγάλο ταξίδι.Μια χαρά το πήγαινε, με μεγάλη περιέργεια το έφτασα.Τροπική βροχή,ζέστη και υγρασία.Κούραση, αϋπνία από το ταξίδι και το πρώτο daiquiri όπως Χέμινγουεϊ στο Floridita σε βάζει σε κατευθείαν στο κλίμα. Την επόμενη μέρα το σακίδιο στον ώμο και βόλτα στην Αβάνα. Αυτό ήταν.
Το ταξίδι στο χρόνο (50 χρόνια πίσω), ξεκίνησε και δεν σταμάτησε μέχρι την τελευταία μέρα με μια αναμονή 14 ωρών στο αεροδρόμιο της Αβάνας για την πτήση στο Cancun.
Από το Pinar del Rio ως το Trinidad οι εικόνες εναλλάσσονται,δρόμοι ανοίγονται και κλείνουν σε γεφύρια, τα σπίτια παίρνουν κάθε φορά άλλο σχήμα και χρώμα.Οι παραλίες είναι λευκές αμμουδένιες. Άνθρωποι μαύροι, άσπροι, μουλάτοι πάντα με χαμόγελο,φτωχοί αλλά όχι μίζεροι και γκρινιάρηδες. Δύο μέρες περπάτημα στην παλιά και στην σύγχρονη Αβάνα και μετά φουλ εκδρομές. Αγαπημένη, εκείνη στην κοιλάδα Vinales, τι όμορφο μέρος! Λατρεμένος χυμός μάνγκο,άφθονο ρούμι,ατελείωτες βόλτες με υγρασία φουλ και τους κουβανούς να προσπαθούν να σε πλησιάσουν για να σε εξυπηρετήσουν με όποιο τρόπο για να τους δώσεις tips.
Veradero, Matanzas, Cayo Blanco, Santa clara, Cienfuegos, Sancti Spiritus… την τελευταία πόλη την λάτρεψα. Περπάτησα σε ένα υπαίθριο μικρό παζάρι και σε έναν από τους πολλούς πεζόδρομους σε αυτή την χώρα με το όνομα Boulevard San Marti και κατάλαβα πως είναι η αγορά τους.Τι αποτελεί πολυτέλεια για αυτούς και που κυμαίνονται οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.Είδα υπέροχες χειροποίητες σιδερένιες κουτάλες που κόστιζαν όσα λεφτά έπαιρνε τον μήνα ένας χορευτής σε κάποιο ξενοδοχείο. Είδα ένα κινητό μεταχειρισμένο 5ετίας να κοστίζει όσο το εισόδημα ενός μέσου πολίτη για όλο τον χρόνο, ίσως και παραπάνω.
Καμία σχέση με τα σύγχρονα μηχανήματα και τα ζώα με το αλέτρι σε πρώτο πλάνο κάτω από το λιοπύρι να τα τραβάει ο γεωργός.Τα φημισμένα πούρα περνάνε από πολλά χέρια πριν φτάσουν στα δικά σου και ο τρόπος που κατασκευάζονται δεν έχει τίποτα από μηχανή. Συλλέγουν τα φύλλα,ξεδιαλύνουν,κόβουν,καθαρίζουν,υγραίνουν,στρίβουν,φτιάχνουν,ελέγχουν εικόνα και ποιότητα,πουλάνε.
Χρόνια ήθελα να πάω, είχα ακούσει τόσα… κάποια βέβαια αποδείχθηκαν αστικοί μύθοι όπως η φράση ‘’ με το που έφτασα ερωτεύτηκα και δεν ήθελα να φύγω’’.Ωραία το έφτιαξες στο κεφάλι σου, ερωτεύτηκες και έκανες τρελό έρωτα πληρώνοντας σε δολάρια ?Αυτό εννοούσες ?Γιατί αυτό διαπίστωσα. Οκ εγώ μπορεί να μην ήμουν σε φάση και θα δεχτώ ότι είναι διάχυτος ο ερωτισμός και πώς να μην είναι …μόνο ο τρόπος που κουνάνε τα σώματα τους στη salsa,απίστευτος πραγματικά και υπέροχος,είναι αρκετός για να σε προκαλέσουν ερωτικά αλλά …’’No amor’’όπως έλεγε και ο Renee στην παραλία,τα πάντα επί χρήμασι. Όχι δεν είναι κακό, ούτε εκείνοι το θεωρούν κάτι μεμπτό, δεν έχουν άλλο τρόπο να πληρώσουν τους φόρους. Αλλά μην ξιπάζεσαι ότι ερωτεύτηκες πληρώνοντας το φαγητό την μπύρα και τα λεφτά για να βγάλει τον μήνα.Έχει όμως την πλάκα του και αυτό.Απλά όταν φτάνεις με τόσα που έχεις ακούσει…παθαίνεις ένα σοκ όταν διαπιστώνεις ότι το έρωτας και φλερτ εκεί σημαίνει monney. Εννοείτε δεν είναι απόλυτο αυτό αλλά… αυτό είδα,αυτό περιγράφω.
Βουτιές στον τροπικό βυθό της καραϊβικής,φιλιά στο μάγουλο από τα εκπαιδευμένα δελφίνια,ήχοι από salsa πάντα και παντού,στα πιο απίθανα σημεία.Μια live μπάντα όλες τις ώρες της ημέρας, από τις μεγάλες Disco με τα άπειρα πρόθυμα κορίτσια, στα μικρά café – στέκια και στο νησάκι με τα χιλιόμετρα παραλίας για να σε παρασύρει στο ρυθμό της.Το ‘’dos gardenias’’ και το ‘’Hasta siempre’’ ...εθνικοί ύμνοι από το λεωφορείο μέχρι το Casa del music a. Απόλαυσα τους Buena Vista Club σε ένα μικρό χώρο με μαύρο ρούμι και πούρο, έτσι πρόσταζε η βραδιά.Υπέροχοι μουσικοί και φωνές.
Το taper το άνοιξα δυο φορές, μια στη μεγάλη διαδρομή στην ενδοχώρα,εκεί που χαζεύεις από το παράθυρο και το μυαλό χάνεται και μια στο Market για την αγορά των σουβενίρ.Η βόλτα με το ποδήλατο ταξί το ξανάβαλε στο ψυγείο.Τα κτίρια,τα αυτοκίνητα,οι υπέροχοι άνθρωποι γίνονταν ωραίες φωτογραφίες στο μυαλό μου.Ένας φωτογράφος εδώ είναι πολύ ευτυχισμένος,δεν ξέρω πόσες κάρτες μνήμης χρειάζεται για να αποθανατίζει κάθε στιγμή.Δεν ξέρω αν είναι ο επίγειος παράδεισος η Κούβα,το σίγουρο είναι πως αποτελεί ένα προορισμό πραγματικά μαγευτικό και εμπειρία μοναδική.
