Η μέρα που έκλεισα το Facebook και το twitter.

Πέρασε πάνω από ένας μήνας που δεν υπάρχω πουθενά σε όλα αυτά που λέγονται social network.Τι με οδήγησε στην διαγραφή όλων? Μια έντονη συναισθηματική κατάσταση και μια σκέψη που από καιρό φώναζε ‘’ ποιοι είναι όλοι αυτοί στο profile σου και γιατί παρακολουθούν ότι κάνεις ‘’?

Ποιοι είναι όλοι αυτοί,οι 2.250 φίλοι και πόσους πραγματικά ξέρεις από αυτούς? Γιατί πρέπει να σκέφτεσαι τι θα μοιραστείς και τι θα ποστάρεις, επειδή απλά σε παρακολουθούν? Γιατί πρέπει να γίνεσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι γιατί απλά σε παρακολουθούν ένα μάτσο άσχετοι? Και τελικά ποια είναι η χρησιμότητα του? Πόσο μπορείς να το ελέγξεις? Για ποιόν ακριβώς λόγο το έχεις στην ζωή σου? Που αρχίζουν τα όρια του και που τελειώνουν? Τέλος τι κερδίζεις με το να παρακολουθείς την ζωή των άλλων, ξεχνώντας να παρακολουθήσεις την δική σου ζωή?

Ήθελα να μηδενίσω το κοντέρ και αυτό δούλευε μέσα μου πολύ καιρό, ήθελα να πάρω τα πράγματα από την αρχή, ήθελα να μετρήσω τι πραγματικά έχω, τι είμαι και που θέλω να πάω.Συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά με έβγαζαν από τον στόχο μου γιατί δεν ήταν απλά ένα παιχνίδι. Μια φίλη μου είπε ‘’ μα γιατί αναλώνεσαι σε όλα αυτά ‘’? Ναι είχε δίκιο, μπορείς πολύ εύκολα να αναλωθείς σε όλα αυτά και να ξεχάσεις τα βασικά.Να δεις την πραγματικότητα.  

Είναι πολύ εύκολο από εκεί που το κάνεις για να ξεχαστείς από την δουλειά, από την βαρεμάρα, από οτιδήποτε, να χάσεις τον έλεγχο  και να εξαρτηθείς από αυτό. Να ζεις την ζωή σου σε αυτό χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, αφήνοντας στην άκρη τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Όχι δεν το κατηγορώ, αν έχεις αυτοσυγκράτηση και ξέρεις γιατί το κάνεις και σε ποιους επιτρέπεις να σε παρακολουθούν, μια χαρά. Αν όχι,σκέψου λίγο τα παραπάνω. 

Προσωπικά ένιωσα ότι έχασα το όριο,όποτε η απόφαση ήταν μονόδρομος.Κόβεις κάτι και βλέπεις πόσο σε επηρέαζε,πόσο ανάγκη το είχες,τους σκοπούς και τελικά την απουσία του αν υπάρχει.Ακόμα δεν την έχω νιώσει. 

Θα μου πεις,το αντικατέστησες όλο αυτό με ένα blog, που πάλι σε διαβάζουν. Ναι,με την διαφορά, πως αυτό ήταν καθαρή επιλογή και ανάγκη να γράφω,να μοιράζομαι αυτά που πραγματικά σκέφτομαι σήμερα, χωρίς να με νοιάζει ποιος διαβάζει.Το κάνω για μένα και αν κάποιος βρίσκει κάτι που του αρέσει το διαβάζει,αν πάλι όχι,πάει παρακάτω.Την αλήθεια μου λέω,αν σε ακουμπάει μένεις,δεν …φεύγεις.Με γνωρίζω από την αρχή και με ξανά συστήνω.

Αν θα ξανά ανοίξω profile στο Fb …θα δείξει,μπορεί ναι,μπορεί και όχι,σίγουρα όμως θα το κάνω αλλιώς από τι το έκανα.