Απόψε θα ' θελα μια αγκαλιά...

Απόψε ήθελα μια αγκαλιά… μόνο

Θα ήθελα απλά να μου χαμογελάσεις και να με πάρεις μια αγκαλιά

Θα ήθελα απλά να με κοιτάξεις στα μάτια, να δακρύσεις και να με πάρεις μια αγκαλιά

Θα ήθελα απλά να γίνεις το μαξιλάρι μου, να αφήσω τα δάκρυα μου να το βρέξουν

Τίποτα άλλο…

Θα ήθελα να με πάρεις αγκαλιά

Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά που βλέπω γύρω μου, αυτά που βλέπω μέσα μου, αυτά που δεν βλέπω από εσένα, αυτά που βλέπω στον κόσμο 

Κάθε μέρα και πιο πολύ απογοητεύομαι… θέλω να φύγω

Δεν με αρέσει αυτή η πόλη, με θλίβει, έγινε πολύ σκληρή πια, δεν ξέρω αν την αντέχω…

Πολύ φόβος, πολύ μιζέρια, πολύ τρόμος, πολύ πόνος, πολύ μοναξιά 

Δεν έχω τόση σκληρότητα, δεν έχω αυτή την λογική ούτε τον εγωισμό που πνίγουν τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν… ξεχύνονται από παντού, από τους τοίχους, από το ψυγείο… από τα λουλούδια που με κοιτάνε θλιμμένα… κρέμονται από το ταβάνι καθώς ξαπλώνω στο κρεβάτι και κρύβομαι κάτω από το σεντόνι, μου κλείνουν το μάτι στο φωταγωγό της τουαλέτας και όποιο σταθμό και αν διαλέξω… παίζει μουσικές γεμάτα από αυτά.

Δεν είμαι ποιητής, ούτε ζωγράφος , τα γράφω και τα λέω όπως τα νιώθω… τι να κάνω δεν έχω άλλο τρόπο και ειλικρινά δεν με νοιάζει ποιος διαβάζει και ποιος όχι, το μόνο που δεν με απασχολεί αυτό τον καιρό είναι η εικόνα μου και τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα… αν και ξέρω, το βλέπω στα μάτια τους, το καταλαβαίνω στην χροιά της φωνής τους  και ? Και τι έγινε? Εσύ και εσύ που σκέφτεσαι περίεργα για μένα …έκανες την αυτοκριτική σου ε? όχι για πες …ούτε αυτό με νοιάζει πια, χέστηκα… την έκανες δεν την έκανες, πρόβλημα σου.

Με νοιάζει αυτό που νιώθω, αυτό που νιώθεις και εσύ που κάθεσαι στο παγκάκι δίπλα μου, απέναντι… που φοβάσαι, ανησυχείς αλλά το παίζεις σκληρός και αισιόδοξος αλλά μέσα σου κλαίς από τον φόβο και δεν τολμάς να πεις κουβέντα γιατί θα διαλυθείς… δεν με νοιάζει, αν είναι να διαλυθώ τελείως,ας γίνει… σιγά, πόσο ακόμα?

Κάποιος άνοιξε το γαμώκουτο με τα συναισθήματα και έγιναν τα μαλλιά που δεν έχω και δεν ξέρω τι σχήμα να τους δώσω… έχω καιρό να πιάσω βούρτσα και  πιστολάκι στα χέρια μου. 

Απόψε ούτε την σκέψη μου δεν μπορώ να βάλω σε μια σειρά.Δεν ξέρω για ποιο πράγμα  από όλα, τα συναισθήματα μου ζητάνε τακτοποίηση, να μπουν στα συρτάρια τους. 

Για το αύριο που είναι τόσο αβέβαιο? Για τα όσα γίνονται σε αυτή πόλη ? Για σένα? Για όλα αυτά που πρέπει να βγάλω από την ζωή μου, υλικά και μη? Για την μάνα μου? Για τις ψευδαισθήσεις μου? Για τους φίλους μου? Για αυτά που θέλω και δεν γίνονται? Για την αδελφή μου που αγανακτεί στην πλατεία και ανησυχώ? Γιατί εκείνη μπορεί και εγώ όχι? Γιατί εκείνη θέλει και εγώ όχι? Γιατί δεν ξέρω ακόμα πώς να αντιδράσω, δεν έχω βρει τον τρόπο? Γιατί είμαι 40 και ακόμα ονειρεύομαι? Γιατί γίνονται όλα αυτά που γίνονται και εγώ κρατάω ένα όνειρο για να αντέχω? Γιατί τα μεγάλα άλματα δεν γίνονται χέρι με χέρι? Γιατί με ενοχλεί που δεν κάνουμε τίποτα? Γιατί δεχόμαστε απλά χωρίς να διορθώνουμε τίποτα? Γιατί έχω μετακομίσει εδώ και μέρες και δεν το βλέπεις?

Γιατί παίζονται παιχνίδια που δεν ξέρουμε τις οδηγίες και κερδίζουν συνέχεια ? Γιατί όλο αυτό από μέρους μου,σου μοιάζει υπερβολή? Γιατί γράφω για να γίνει λιγότερο? Γιατί με έφαγε ο ρομαντισμός και η πίστη στους άλλους? Γιατί δεν θέλω να συνηθίσω την μοναξιά? Γιατί προσπαθώ για μένα και για εσένα? Γιατί ότι ξέραμε τελείωσε και το καινούριο που έρχεται είναι άγνωστο και μας φοβίζει ? Γιατί θέλω να έρθω κοντά και δεν με αφήνεις? Γιατί μοιάζω σαν την χώρα που μηδένισε και δεν ξέρει αν εκεί που θέλει να πάει θα της βγει σε καλό? Γιατί ότι θέλω να διεκδικήσω δεν ξέρω αν θα πει ναι στο αύριο? Γιατί όλα μοιάζουν θολά? Γιατί… είναι αμέτρητα τα γιατί και κουράστηκα. 

Ένας μονόλογος που γράφτηκε γιατί απλά δεν μπορούσα να με πάρω αγκαλιά απόψε

Θα ήθελα μια αγκαλιά απόψε …χωρίς λόγια

Μια αγκαλιά… στη σιωπή.