Aποχαιρετισμος, εικαστική έθεση,παράσταση - πειραμα

Είχα διαβάσει αρκετό καιρό για τον αποχαιρετισμό.Ειχα μεγάλη περιέργεια πως θα ήταν αυτός ο συνδυασμός εικαστικών και ηθοποιών.Την Τρίτη πήγα τελικά στο υπέροχο νεοκλασσίκο κτίριο της Kunsthalle Athena, στον Κεραμεικό. Ούτε καν ήξερα ότι υπήρχε αυτό το κτίριο, ούτε καν ήξερα ακριβώς τι θα δω, το θέμα όμως ήταν πολύ ελκυστικό.Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί στην ζωή και επώδυνοι, δύσκολο να τους αποτυπώσεις και να σε συγκινήσουν.Ειδικά όταν μιλάμε για τέχνη, είναι πολύ εύκολο να στάθεις μπροστά σε ενα έργο και να μην νιώσεις τίποτα ή το αντίθετο. Έχει να κάνει με τό πόσο ανοιχτός συναισθηματικά είσαι κάτι, πόσο διαθέσιμος και ικανός να αναγνώσεις αυτό που βλέπεις και τελικά αν μπορει να σε αγγίξει κάτι από την πρώτη ματιά γιατί σου φέρνει μνήμες ή καταστάσεις που έχεις βιώσει.Κάποιοι το κατάφεραν και με έκαναν να σταθω παραπάνω και να συγκινηθώ.

Η αίσθηση και μόνο του ''ξύνω τους τοίχους με τα νύχια μου,από τον πόνο και τις σκέψεις μέχρι να καταλαγιάσουν,βρίσκοντας απαντήσεις '' είναι σοκαριστική από μόνη της.

                   Η ερώτηση είναι σαφής. Οι απαντήσεις διαφορετικές για τον καθένα.

                    Πάντα χρειάζεται μια μουσική να συνοδεύει τους αποχαιρετισμούς.

                                                         Χωρίς λόγια...

                Η ιδιαιτερότητα και ομορφιά της τέχνης κοιτώντας απο μια τρυπούλα στον τοίχο.

Τα γκρέμισα όλα με την μικρή μου μπουλτόζα,πρέπει να βρώ τρόπο να τα ξαναχτίσω,ως τότε θα παίζω με τα χαλάσματα.