Δεν μου άρεσαν ποτέ τα παραμύθια , ούτε τα κινούμενα σχέδια ιδιαίτερα.Αν κάτι θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια είναι ο φρου φρου με την πουτίγκα του, γιατί ήταν πολύ γλυκός και με έκανε να χαμογελάω. Επίσης τον σκουπι ντου, ένα σκύλο που έσωζε όλη την παρέα την τελευταία στιγμή και όλοι τον αγαπούσαν.
Το παραμύθι που με συντροφεύει σε όλη την ζωή μου μέχρι τώρα και θυμάμαι να με συγκινεί πάντα είναι εκείνο που έχουν οι περισσότερες ταινίες ..εκείνο το παραμύθι της αγάπης που άλλοτε έχει την δύναμη να νικάει τις ταξικές διαφορές , βλέπε Pretty Woman και άλλοτε έχει την συγκίνηση του χάνω κάτι που αγαπώ, βλέπε Τιτανικός .
Τίποτα δεν χάνετε αν το αγαπάς πραγματικά,απλά τελικά σε αυτή την ζωή αυτά που αγαπάς μπορούν να αλλάζουν μορφή ,να φεύγουν να έρχονται ή να μην ξαναέρχονται και όμως η αγάπη σου για αυτά να μην αλλάζει…ο τρόπος αλλάζει.
Πάντα με συγκινούσε η δύναμη της αγάπης και πόσα μπορεί να καταφέρει.Πάντα με έκανε να δακρύζω η αδυναμία,ανημποριά,η δυσκολία, ο αποχωρισμός ,οι δυνατές σχέσεις,η αλήθεια, η δικαιοσύνη…
Έχω δει πολλές ρομαντικές ταινίες με την αδελφή μου,μας άρεσε να παίρνουμε βιντεοκασέτες,να βλέπουμε και μια και δυο και τρεις μαζί…νομίζω τις είδαμε όλες.Ήταν κοινό μάλλον το συναίσθημα και το όνειρο.Θα μας αγαπήσεις κανείς ποτέ έτσι με αυτό τον τρόπο¨?θα ζήσουμε το ιδανικό,αυτό το ωραίο που βλέπαμε σε αυτές?
Κάπως έτσι μεγάλωνα,αγαπώντας πάντα αυτές τις ταινίες που είχαν πολύ συναίσθημα και αυτές που στο φινάλε τους απαιτούσαν δικαιοσύνη. Αυτή η πάλη του καλού και του κακού ήταν πάντα ενδιαφέρουσα.
Αυτά είναι τα παραμύθια που θυμάμαι.Αυτά αγαπούσα και σήμερα ακόμα με συγκινούν.Αυτά αρέσουν στο παιδί μέσα μου.Αυτά όμως δεν είναι παραμύθια για μεγάλους. Στην πραγματική ζωή τα πράγματα είναι διαφορετικά.Το ποτέ και το πάντα είναι δυο λέξεις που δεν ανήκουν στην σφαίρα της πραγματικότητας.
Μια μέρα ρώτησα την μάνα μου , αν θυμάται τι παραμύθια μου διάβαζε,αν μου άρεσε κάποιο πολύ. Κρυφογέλασε ο μπαμπάς…τον έπιασε η άκρη του ματιού μου και η μάνα μου σκυμμένη σε αυτό που έφτιαχνε με τα χέρια της ,γύρισε και μου είπε ‘’την κοκκινοσκουφίτσα, τους επτά νάνους…αυτά ...που να θυμάμαι .
Ναι το ξέρω , και εγώ δεν θυμάμαι .Είπα να σε ρωτήσω μήπως θυμάσαι ,γιατί δεν έχω αναμνήσεις , να μου διαβάζεις η να διαβάζω τέτοιου είδους παραμύθια …και επέμενα ..για θυμήσου κάτι άλλο. ..και μου απαντά ‘’ α τον κύκλωπα ‘’. Ποιον κύκλωπα? Δεν μου θυμίζει κάτι…ποια ήταν η ιστορία ?Δεν θυμάμαι μου λέει …καλά δεν πειράζει , της λέω .
Την ρωτάω ‘’ έχει σχέση με την φασολιά? Κάτι μου θυμίζει ,απαντά, για πες …τι να πω, σκέφτομαι από μέσα μου…η Φασολιά είναι από άλλο παραμύθι.
Εκείνο που περιγράφει ένα παιδί γύρω στα 20 που δοκιμάζει πράγματα.Ένα βράδυ τολμάει όσο φοβισμένο και αν ήταν να δοκιμάσει drugs .Έφυγε να γυρίσει σπίτι και τρόμαξε...είδε τα φορτηγά να έρχονται κατά πάνω του .Σταματούσε στην μέση του δρόμου γιατί έβλεπε διάφορα.Τα κατάφερε όμως έφτασε σπίτι και ξάπλωσε χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς .Τότε ήταν που άρχισε να βλέπει την φασολιά να φυτρώνει στο δωμάτιο να μεγαλώνει , να φτάνει στον ουρανό… ήθελε να ανέβει. Ευτυχώς δεν έκανε καμία τρέλα, δεν σκαρφάλωσε στις κουρτίνες ,την νίκησε την ψευδαίσθηση, κατάφερε και κοιμήθηκε…σηκώθηκε το πρωί ,το περιέγραφε στους φίλους και γελούσαν όλοι μαζί…εκείνο ήξερε όμως μέσα του ότι δεν θα ξαναέκανε κάτι τέτοιο ..γιατί κινδύνεψε ,δεν είναι όλα αστεία.
Έτσι ήταν αυτό το παιδί…πάντα βουτούσε στον κίνδυνο , κολυμπούσε και έφτανε στην άλλη πλευρά . Το αγαπάω πολύ αυτό το παιδί ..έχει κάνει πολλά ,έχει μπλεχτεί σε πολλά και έχει γλιτώσει πολλά … με αγαπάει και εκείνο πια…θα το φροντίσω και άλλο για να χαμογελάει έτσι …γλυκά όπως χαμογελάει τώρα .
Όχι δεν έχω παραμύθι , δεν μου άρεσαν τα παραμύθια ..όπως είπε η μάνα μου στο τέλος …’’α θυμήθηκα, σου άρεσε να σου διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά, από τότε το είχες.
Από τότε το είχα …ήθελα να γράφουν για μένα οι εφημερίδες και τα περιοδικά . Με πολύ κόπο , πολλές ψυχικές απώλειες και μη…έγραψα για αυτές , έγραψαν για μένα. Ναι δεν έχω παράπονο την έζησα λίγο την δημοσιότητα , εκείνη που σε κάνει να νιώθεις μια ψεύτικη σημαντικότητα. Μια σημαντικότητα που σε μπερδεύει και δημιουργεί εξαρτήσεις…αλλά και αυτό είναι άλλο παραμύθι ας το αφήσουμε για την ώρα. Έξω από όλα αυτά πια , τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα.
Δεν είμαι εδώ για να σώσω κανένα πια…είμαι εδώ για μένα και για αυτούς που θέλουν να μοιραστούν κάτι μαζί μου…είμαι εδώ για τις ισορροπίες και όχι για πανικούς και παράλογους εγωισμούς.
Είμαι εδώ και αυτό είναι το παραμύθι μου,γιατί η ζωή μπορεί να είναι παραμύθι ..έχει δράκους,νεράιδες ,έχει σταχτοπούτες , κακούς λύκους ,πριγκιπόπουλα ,άγρια ζώα,τα έχει όλα …Η διαφορά είναι πως της ζωής το παραμύθι μπορεί να έχει και άσχημο τέλος .Έπρεπε να μεγαλώσω πολύ για να το καταλάβω. Αυτό το παραμύθι αγαπώ . Της ζωής, όπως εύχομαι να το ζήσω από δω και μπρός.Η ζωή είναι αληθινή.
Έφτιαξα πολλά ψεύτικα παραμύθια στην ζωή μου , παρ ότι δεν μου άρεσαν και δεν τα θέλω πια.
Αν το ‘’κομμάτι που συναντάει το μεγάλο Ο’’ ,θεωρείτε παραμύθι ..ναι αυτό θα ήθελα να γίνει το παραμύθι μου σήμερα ,αύριο .Αυτό κάτι μου λέει…έχει μια δυσκολία μέσα του …μια δυσκολία σαν αυτή που κρύβει μερικές φορές η ζωή. Ναι όσο και αν δεν μου έχει γίνει συνείδηση ακόμα…με αρέσει πολύ…το περπατάμε παράλληλα…πότε μπροστά πότε πίσω …πότε μαζί πότε χώρια …χωρίς ενοχές …χωρίς εξαρτήσεις … με αλήθεια και αγάπη ..όποτε θέλουμε και μπορούμε…χωρίς φόβο, χωρίς καχυποψία…με εκείνη την μοναδική στιγμή του μοιράζομαι , ακουμπώ και δεν φοβάμαι να το κάνω..αγκαλιάζω και νιώθω κάτι …συναισθάνομαι, εμπιστεύομαι, μοιράζομαι και είμαι εγώ , όχι κάτι άλλο…εγώ που στρογγυλεύω τις γωνίες μου για να μπορέσω να κυλήσω .
Είναι ωραία αυτά που νιώθω και σκέφτομαι σήμερα και σας χαρίζω το παραμύθι μου !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου