Μια νύχτα χάρισμα σου , όπως πολλές άλλες που δεν έμαθες ποτέ , όπως άλλες που συμβαίνουν εκεί έξω και έχουν μια γλυκιά νοσταλγία και ναι μια συλλογικότητα , ένα μοίρασμα συναισθημάτων και ένα χαμόγελο . Μπορεί η μιζέρια και ο κυνισμός να έχουν σκεπάσει αυτή την πόλη αλλά ναι συμβαίνουν πράγματα που σε κάνουν να ελπίζεις ότι μπορεί και κάτι να αλλάξει σε αυτή την χώρα .
Μια νύχτα χάρισμα σου , όπως άλλες μέσα από τα δικά σου μάτια περπατώντας σε μια διαφορετική Αθήνα , παρατηρώντας κάθε φορά κάτι διαφορετικό , ανακαλύπτοντας κάτι καινούριο .
Σε μια παραλία του Ηρακλείου το διάβασα σε ένα free press ...για το τροχόσπιτο και τους καλλιτέχνες που ανεβαίνουν σε αυτό και δοκιμάζουν το ταλέντο τους . Δεν κατάλαβα περί τίνος ακριβώς πρόκειται αλλά χθες που συνέβαινε βρέθηκα σε μια παρέα να το συζητάει και η κουβέντα έφερε ξανά την επιθυμία μου να πάω να δω τι είναι . Ψάχνοντας λοιπόν την παλιά κορεάτικη αγορά βρέθηκα στην μέση του πεζόδρομου της Ερμού προς Πειραιώς .
Ένα μικρό άσπρο διαφανές τροχόσπιτο , μικροφωνική , φώτα και άσπρες καρεκλίτσες σχεδόν πιασμένες όλες .Από τύχη βρήκα μια γνωστή και μου κράτησε μια καρέκλα δίπλα της . Είχα μεγάλη περιέργεια για το τι θα δω ...Τελικά στις 21.10 ξεκίνησε προλογίζοντας ο Γιώργος Νανούρης με ένα μεγάλο χαμόγελο και με μια διάθεση που πρέπει να έχει πάντα ο καλλιτέχνης που θέλει να ψυχαγωγήσει το κοινό , να πει όμορφα λόγια , άμεσα με χιούμορ χωρίς περιττές φιοριτούρες .
Τραγούδησε Λουκιανό Κηλαηδόνη παρασύροντας το κοινό να τον συνοδεύσει ...''Δεν με φοβίζουν τα νέα μέτρα '' και από εκεί στο ''ένα φιλάκι είναι λίγο , πολύ λίγο '' , αρκετά για να χαμογελάσουμε όλοι και να σιγοτραγουδήσουμε .
Νέοι , μεγάλοι , μικροί , άνθρωποι διαφορετικών τάξεων , καλλιτέχνες και μη ...η παρέα μεγάλωνε καθώς ο Άγγελος Παπαδημητρίου είπε τα επόμενα δυο τραγούδια .
Ηθοποιοί τραγουδούν , δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αλλά είναι ωραίο να συμβαίνει έτσι με μια ποικιλία καλλιτεχνών και τραγουδιών σε ένα πεζόδρομο . Η Άννα Μασχα έχοντας αγκαλιά το μικρό γιο της τον Θάνο τραγούδησε το επόμενο κάνοντας τον κόσμο να χαμογελάσει και να χειροκροτήσει περισσότερο για τα χαμόγελα του μικρού και την υπομονή του μέχρι να τελειώσει το τραγούδι η μαμά.
Ακόλούθησε η Βικτώρια Ταγκούλη με την υπέροχη φωνή της , ο Χρήστος Στέργιογλου που είπε εξαιρετικά Στράτο Διονυσίου , ο Θανάσης Ευθυμιάδης , η ομάδα Blitz σε ένα πολύ ωραίο perfomance πάνω στο Hung Up της Μadonna και το Paparazzi της Lady Gaga. Πολλά και διαφορετικά τα είδη μουσικής και η απόδοση τους , άλλοι με πολύ καλή φωνή και άλλοι απλά να πουν αυτό που θέλουν να μοιραστούν με άλλους μέσα από ένα τραγούδι χωρίς να τους νοιάζει αν τραγουδούν καλά η όχι . Όπως η Όλια Λαζαρίδου που ερμήνευσε το Βαρέθηκα του Νικόλα Άσιμου και το Κατα κατα καταρρεω ...
Ακολούθησε ο Χρήστος Λούλης με τον Αργύρη Ξάφη και η Καριοφυλλιά Καραμπέτη που τραγούδησε με την συνοδεία μιας ορχήστρας που λέγεται ''Ελ Κιου'' τον Κεμαλ του Μάνου Χατζιδάκι.
Ίσως το τραγούδι να τελειώνει λέγοντας ''Καληνύχτα Κεμαλ ...αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ '' όμως επειδή η ελπίδα δεν πρέπει να πεθάνει ας την ξαναβρούμε ο καθένας μέσα του και μπορεί κάτι να αλλάξει .
Μπορεί να βγαίνουμε στις πλατείες αγανακτισμένοι , επαναστατώντας για διαφορετικούς λόγους ο καθένας αλλά φοβάμαι μήπως αυτό είναι και πάλι το προφανές . Η επανάσταση ξεκινάει από μέσα σου. Αν αλλάξει κάτι γύρω μας θα πρέπει να αλλάξει πρώτα από εμάς και για να συμβεί αυτό , θα πρέπει ο καθένας από εμάς να πάρει το μερίδιο ευθύνης του στην κοινωνία , στην σχέση , στην δουλειά . Η επιστροφή στον μέσα μας εαυτό μπορεί να φέρει την αλλαγή . Αν αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου θα βρεις τα σωστά , τα λάθη , τι θέλεις και πως θες να το μοιράζεσαι , τι επιλέγεις και τι όχι . Αν είσαι εντάξει με τον εαυτό σου θα είσαι εντάξει και με τους άλλους .
Τα προβλήματα είναι πάντα πολλά όμως αυτή η βραδιά θύμισε πως εκτός από αυτά, υπάρχουν και αισθήματα, υπάρχει και συναίσθημα που αν έχεις μάθει να το αναγνωρίζεις στον εαυτό σου , αν έχεις μάθει να το εμπιστεύεσαι τότε μπορεις και να το μοιραστείς , απλά με ένα άγγιγμα και την ειλικρίνεια της πρώτης στιγμής . Όσο δύσκολα και αν είναι τώρα αν ο κάθενας απο εμάς σκύψει μέσα του με αλήθεια , θα ξαναβρεί την θετική σκέψη και όλα θα πάνε καλύτερα . Από εμάς ξεκινάνε όλα , από τον καθένα χωριστά .
Μια νύχτα χάρισμα σου , όπως άλλες μέσα από τα δικά σου μάτια περπατώντας σε μια διαφορετική Αθήνα , παρατηρώντας κάθε φορά κάτι διαφορετικό , ανακαλύπτοντας κάτι καινούριο .
Σε μια παραλία του Ηρακλείου το διάβασα σε ένα free press ...για το τροχόσπιτο και τους καλλιτέχνες που ανεβαίνουν σε αυτό και δοκιμάζουν το ταλέντο τους . Δεν κατάλαβα περί τίνος ακριβώς πρόκειται αλλά χθες που συνέβαινε βρέθηκα σε μια παρέα να το συζητάει και η κουβέντα έφερε ξανά την επιθυμία μου να πάω να δω τι είναι . Ψάχνοντας λοιπόν την παλιά κορεάτικη αγορά βρέθηκα στην μέση του πεζόδρομου της Ερμού προς Πειραιώς .
Ένα μικρό άσπρο διαφανές τροχόσπιτο , μικροφωνική , φώτα και άσπρες καρεκλίτσες σχεδόν πιασμένες όλες .Από τύχη βρήκα μια γνωστή και μου κράτησε μια καρέκλα δίπλα της . Είχα μεγάλη περιέργεια για το τι θα δω ...Τελικά στις 21.10 ξεκίνησε προλογίζοντας ο Γιώργος Νανούρης με ένα μεγάλο χαμόγελο και με μια διάθεση που πρέπει να έχει πάντα ο καλλιτέχνης που θέλει να ψυχαγωγήσει το κοινό , να πει όμορφα λόγια , άμεσα με χιούμορ χωρίς περιττές φιοριτούρες .
Τραγούδησε Λουκιανό Κηλαηδόνη παρασύροντας το κοινό να τον συνοδεύσει ...''Δεν με φοβίζουν τα νέα μέτρα '' και από εκεί στο ''ένα φιλάκι είναι λίγο , πολύ λίγο '' , αρκετά για να χαμογελάσουμε όλοι και να σιγοτραγουδήσουμε .
Νέοι , μεγάλοι , μικροί , άνθρωποι διαφορετικών τάξεων , καλλιτέχνες και μη ...η παρέα μεγάλωνε καθώς ο Άγγελος Παπαδημητρίου είπε τα επόμενα δυο τραγούδια .
Ηθοποιοί τραγουδούν , δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αλλά είναι ωραίο να συμβαίνει έτσι με μια ποικιλία καλλιτεχνών και τραγουδιών σε ένα πεζόδρομο . Η Άννα Μασχα έχοντας αγκαλιά το μικρό γιο της τον Θάνο τραγούδησε το επόμενο κάνοντας τον κόσμο να χαμογελάσει και να χειροκροτήσει περισσότερο για τα χαμόγελα του μικρού και την υπομονή του μέχρι να τελειώσει το τραγούδι η μαμά.
Ακόλούθησε η Βικτώρια Ταγκούλη με την υπέροχη φωνή της , ο Χρήστος Στέργιογλου που είπε εξαιρετικά Στράτο Διονυσίου , ο Θανάσης Ευθυμιάδης , η ομάδα Blitz σε ένα πολύ ωραίο perfomance πάνω στο Hung Up της Μadonna και το Paparazzi της Lady Gaga. Πολλά και διαφορετικά τα είδη μουσικής και η απόδοση τους , άλλοι με πολύ καλή φωνή και άλλοι απλά να πουν αυτό που θέλουν να μοιραστούν με άλλους μέσα από ένα τραγούδι χωρίς να τους νοιάζει αν τραγουδούν καλά η όχι . Όπως η Όλια Λαζαρίδου που ερμήνευσε το Βαρέθηκα του Νικόλα Άσιμου και το Κατα κατα καταρρεω ...
Ακολούθησε ο Χρήστος Λούλης με τον Αργύρη Ξάφη και η Καριοφυλλιά Καραμπέτη που τραγούδησε με την συνοδεία μιας ορχήστρας που λέγεται ''Ελ Κιου'' τον Κεμαλ του Μάνου Χατζιδάκι.
Ίσως το τραγούδι να τελειώνει λέγοντας ''Καληνύχτα Κεμαλ ...αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ '' όμως επειδή η ελπίδα δεν πρέπει να πεθάνει ας την ξαναβρούμε ο καθένας μέσα του και μπορεί κάτι να αλλάξει .
Μπορεί να βγαίνουμε στις πλατείες αγανακτισμένοι , επαναστατώντας για διαφορετικούς λόγους ο καθένας αλλά φοβάμαι μήπως αυτό είναι και πάλι το προφανές . Η επανάσταση ξεκινάει από μέσα σου. Αν αλλάξει κάτι γύρω μας θα πρέπει να αλλάξει πρώτα από εμάς και για να συμβεί αυτό , θα πρέπει ο καθένας από εμάς να πάρει το μερίδιο ευθύνης του στην κοινωνία , στην σχέση , στην δουλειά . Η επιστροφή στον μέσα μας εαυτό μπορεί να φέρει την αλλαγή . Αν αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου θα βρεις τα σωστά , τα λάθη , τι θέλεις και πως θες να το μοιράζεσαι , τι επιλέγεις και τι όχι . Αν είσαι εντάξει με τον εαυτό σου θα είσαι εντάξει και με τους άλλους .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου