Απόψε θα ' θελα μια αγκαλιά...

Απόψε ήθελα μια αγκαλιά… μόνο

Θα ήθελα απλά να μου χαμογελάσεις και να με πάρεις μια αγκαλιά

Θα ήθελα απλά να με κοιτάξεις στα μάτια, να δακρύσεις και να με πάρεις μια αγκαλιά

Θα ήθελα απλά να γίνεις το μαξιλάρι μου, να αφήσω τα δάκρυα μου να το βρέξουν

Τίποτα άλλο…

Θα ήθελα να με πάρεις αγκαλιά

Δεν μου αρέσουν καθόλου αυτά που βλέπω γύρω μου, αυτά που βλέπω μέσα μου, αυτά που δεν βλέπω από εσένα, αυτά που βλέπω στον κόσμο 

Κάθε μέρα και πιο πολύ απογοητεύομαι… θέλω να φύγω

Δεν με αρέσει αυτή η πόλη, με θλίβει, έγινε πολύ σκληρή πια, δεν ξέρω αν την αντέχω…

Πολύ φόβος, πολύ μιζέρια, πολύ τρόμος, πολύ πόνος, πολύ μοναξιά 

Δεν έχω τόση σκληρότητα, δεν έχω αυτή την λογική ούτε τον εγωισμό που πνίγουν τα συναισθήματα που με πλημμυρίζουν… ξεχύνονται από παντού, από τους τοίχους, από το ψυγείο… από τα λουλούδια που με κοιτάνε θλιμμένα… κρέμονται από το ταβάνι καθώς ξαπλώνω στο κρεβάτι και κρύβομαι κάτω από το σεντόνι, μου κλείνουν το μάτι στο φωταγωγό της τουαλέτας και όποιο σταθμό και αν διαλέξω… παίζει μουσικές γεμάτα από αυτά.

Δεν είμαι ποιητής, ούτε ζωγράφος , τα γράφω και τα λέω όπως τα νιώθω… τι να κάνω δεν έχω άλλο τρόπο και ειλικρινά δεν με νοιάζει ποιος διαβάζει και ποιος όχι, το μόνο που δεν με απασχολεί αυτό τον καιρό είναι η εικόνα μου και τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα… αν και ξέρω, το βλέπω στα μάτια τους, το καταλαβαίνω στην χροιά της φωνής τους  και ? Και τι έγινε? Εσύ και εσύ που σκέφτεσαι περίεργα για μένα …έκανες την αυτοκριτική σου ε? όχι για πες …ούτε αυτό με νοιάζει πια, χέστηκα… την έκανες δεν την έκανες, πρόβλημα σου.

Με νοιάζει αυτό που νιώθω, αυτό που νιώθεις και εσύ που κάθεσαι στο παγκάκι δίπλα μου, απέναντι… που φοβάσαι, ανησυχείς αλλά το παίζεις σκληρός και αισιόδοξος αλλά μέσα σου κλαίς από τον φόβο και δεν τολμάς να πεις κουβέντα γιατί θα διαλυθείς… δεν με νοιάζει, αν είναι να διαλυθώ τελείως,ας γίνει… σιγά, πόσο ακόμα?

Κάποιος άνοιξε το γαμώκουτο με τα συναισθήματα και έγιναν τα μαλλιά που δεν έχω και δεν ξέρω τι σχήμα να τους δώσω… έχω καιρό να πιάσω βούρτσα και  πιστολάκι στα χέρια μου. 

Απόψε ούτε την σκέψη μου δεν μπορώ να βάλω σε μια σειρά.Δεν ξέρω για ποιο πράγμα  από όλα, τα συναισθήματα μου ζητάνε τακτοποίηση, να μπουν στα συρτάρια τους. 

Για το αύριο που είναι τόσο αβέβαιο? Για τα όσα γίνονται σε αυτή πόλη ? Για σένα? Για όλα αυτά που πρέπει να βγάλω από την ζωή μου, υλικά και μη? Για την μάνα μου? Για τις ψευδαισθήσεις μου? Για τους φίλους μου? Για αυτά που θέλω και δεν γίνονται? Για την αδελφή μου που αγανακτεί στην πλατεία και ανησυχώ? Γιατί εκείνη μπορεί και εγώ όχι? Γιατί εκείνη θέλει και εγώ όχι? Γιατί δεν ξέρω ακόμα πώς να αντιδράσω, δεν έχω βρει τον τρόπο? Γιατί είμαι 40 και ακόμα ονειρεύομαι? Γιατί γίνονται όλα αυτά που γίνονται και εγώ κρατάω ένα όνειρο για να αντέχω? Γιατί τα μεγάλα άλματα δεν γίνονται χέρι με χέρι? Γιατί με ενοχλεί που δεν κάνουμε τίποτα? Γιατί δεχόμαστε απλά χωρίς να διορθώνουμε τίποτα? Γιατί έχω μετακομίσει εδώ και μέρες και δεν το βλέπεις?

Γιατί παίζονται παιχνίδια που δεν ξέρουμε τις οδηγίες και κερδίζουν συνέχεια ? Γιατί όλο αυτό από μέρους μου,σου μοιάζει υπερβολή? Γιατί γράφω για να γίνει λιγότερο? Γιατί με έφαγε ο ρομαντισμός και η πίστη στους άλλους? Γιατί δεν θέλω να συνηθίσω την μοναξιά? Γιατί προσπαθώ για μένα και για εσένα? Γιατί ότι ξέραμε τελείωσε και το καινούριο που έρχεται είναι άγνωστο και μας φοβίζει ? Γιατί θέλω να έρθω κοντά και δεν με αφήνεις? Γιατί μοιάζω σαν την χώρα που μηδένισε και δεν ξέρει αν εκεί που θέλει να πάει θα της βγει σε καλό? Γιατί ότι θέλω να διεκδικήσω δεν ξέρω αν θα πει ναι στο αύριο? Γιατί όλα μοιάζουν θολά? Γιατί… είναι αμέτρητα τα γιατί και κουράστηκα. 

Ένας μονόλογος που γράφτηκε γιατί απλά δεν μπορούσα να με πάρω αγκαλιά απόψε

Θα ήθελα μια αγκαλιά απόψε …χωρίς λόγια

Μια αγκαλιά… στη σιωπή. 

Ένας ανθρωπάκος ...που θέλει μια αλλιώτικη μέρα...

Σε μια μερα σαν την σημερινή, γεμάτη απογοήτευση και θλίψη για όσα συμβαίνουν στο Σύνταγμα, μέσα και έξω απο την βουλή, για όσα συμβαίνουν γενικώς που μας κρατάνε σε αμηχανία...ότι καλύτερο διάβασα ήταν η συνέντευξη της Τάνιας Τσανκλίδου στη Lifo.gr. Τα είπε όλα! Για το από που και πως ξεκινάει πραγματικά η ''επανάσταση'' και για το φόβο που μας κρατάει παράλυτους.
                                    Ένα τραγούδι για τα όσα λέει...

 

Ένα τραγούδι για την αλλιώτικη μέρα που περιμένει ο κάθενας από εμάς 

                    Αλλιώτικη μέρα και ηλιαχτίδα...πάνε μαζι, σαν έρθει η ανατολή

                                  Φως μου ακριβό αχ μη σπαταληθεις ανώφελα

Περιμένοντας το μεσοπρόθεσμο …

Με όποιον και αν μιλήσεις θα σου πει‘’δεν ξέρω τι να πω, δεν ξέρω τι θα γίνει…τα πράγματα πάντως είναι δύσκολα’’.Ο καθένας το αναλύει μέχρι εκεί που ξέρει , καταλαβαίνει,νιώθει και μπορεί. Πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει από την στιγμή που αυτοί που έχεις ορίσει να διαχειρίζονται την κατάσταση της χώρας , δεν προτείνει κανείς τους μια λύση που να δείχνει φως.Σπασμωδικές κινήσεις από όλους και κυρίως προστασία της ‘’καρέκλας’’ στην οποία κάθονται. Πανικός για τον κόσμο, φόβος, ανησυχία , παρατηρητικότητα, μέτρημα δυνάμεων και σκέψη…αμηχανία και ένα ‘’βλέποντας και κάνοντας’’.

Δεν νομίζω πως υπάρχει κανείς πια που να μην τον αγγίζει όλο αυτό, που να μην τον προβληματίζει όλο αυτό που συμβαίνει, να μην ανησυχεί όσο αισιόδοξος και αν είναι και αν υπάρχει μάλλον θα βρεθεί προ εκπλήξεως με την έννοια ότι δεν έχει καταλάβει ότι οι καλές εποχές με όλο το ψέμα και την άσκοπη σπατάλη που ζούσαμε έχουν τελειώσει.Μοιάζει όλο αυτό με σημείο μηδέν, με το σημείο εκείνο που συνειδητοποιείς ότι το καράβι το πήγαινες λάθος και πως τώρα τα δεδομένα αλλάζουν και πρέπει να προσαρμοστείς και να το πας ανάλογα με τις συνθήκες.Μοιάζει να καταρρέει ένα ολόκληρο σύστημα και μια φιλοσοφία ζωής που μας έφερε σε αυτό που ζούμε σήμερα,μοιάζει να διαλύεται όλο αυτό ή και να έχει γκρεμιστεί τελείως πια και απλά κάποιοι να αρνούνται να το δουν…αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, έχει τελειώσει το παραμύθι και αυτό το καινούριο που προσπαθεί να γίνει,ψάχνει να βρει τρόπο να σταθεί στα πόδια του και να και να δει προς τα πού θα πάει. 

Τα ψέματα τελείωσαν,δεν πείθεται κανείς πια,ούτε ο ίδιος μας ο εαυτός.Η πραγματικότητα είναι αυτή που βλέπουμε όλοι και την ζούμε όλοι.Ο καθένας από την μεριά του κοιτάει να δει πως θα πορευτεί στην καινούρια πραγματικότητα και τι επιλογές έχει.Θα μείνει? Θα φύγει?Θα κάνει κάτι άλλο από αυτό που έκανε? θα κάνει αλλιώς αυτό που έκανε ?...πολλά θα και διαφορετικά .Ο καθένας σύμφωνα με τα όρια του και τις δυνάμεις του προσπαθεί να αποφασίσει ποιο είναι το σωστό και πως θα κινηθεί.Το πρώτο κοινό για όλους είναι το ‘’κρίση σημαίνει συμμάζεμα εξόδων ‘’και αυτό μοιάζει να μας ενώνει όλους…έχει αρχίσει να φαίνεται παντού, αλλού λιγότερο αλλού περισσότερο,στην διασκέδαση, στον καθημερινό τρόπο διατροφής κ.ο.κ. Δεν ξέρω,ούτε και κανείς ξέρει πόσο ακόμα θα μας πονέσει όλο αυτό, πόσο ακόμα θα μας πονάνε τα λάθη του παρελθόντος…ούτε ξέρω πως είναι το καινούριο που έρχεται και νομίζω δεν μπορεί να το δει κανείς στην πραγματική του διάσταση.Βλέπω όμως πως είτε είμαστε στην ίδια οικονομική θέση είτε όχι,ο καθένας περιορίζεται και έχει αρχίσει να σκέφτεται και να μετράει τι έχει,τι θέλει να έχει και αν αξίζουν όλα αυτά που επιδίωξε να έχει και πόσο τα χρειάζεται σήμερα και τελικά πόσα χρειάζεται για να ζήσει και τι θυσίες απαιτούνται.

Βλέπω ότι λίγο πολύ όλοι μετράμε τα λάθη, κοιτάμε το κοινό πρόβλημα και φαίνεται να ερχόμαστε όλο και πιο κοντά, να παρατηρούμε, να μοιραζόμαστε,να ανταλλάσσουμε  την ανησυχία μας, να ακούμε.Φαντάζει πολύ μαύρο και δύσκολο αυτό που έρχεται,ας είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον,ας είμαστε μαζί για να το αντιμετωπίσουμε.Ας μην το κάνουμε πιο δύσκολο,ας παραδεχτούμε πως έχουμε πρόβλημα και μαζί μπορούμε να δούμε τι θα κάνουμε,τουλάχιστον σε αυτό πιστεύω συμφωνούμε όλοι.Όταν παραδέχεσαι ότι έχεις πρόβλημα έχεις κάνει το πρώτο βήμα και όταν το μοιράζεσαι έχεις κάνει το δεύτερο βήμα για να οδηγηθείς σιγά σιγά στην λύση. Άλλωστε πιστεύω πως όλο αυτό μας πάει και σε κάτι άλλο πολύ καλό, στην επιστροφή στον Άνθρωπο και στην ουσία του, στα απλά και ουσιαστικά, ότι σημαίνει αυτό για τον καθένα.Μπορούμε να μην είμαστε μόνο καταναλωτικά όντα, μπορούμε να έχουμε και άλλες μορφές πιο αληθινές, πιο δημιουργικές και τελικά και πιο ψυχαγωγικές στην επαφή μας με τους άλλους.Ψυχαγωγία δεν είναι μόνο να διασκεδάζεις στα μπουζούκια και να αγοράζεις πανάκριβα αυτοκίνητα, ψυχαγωγία είναι και το να ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που θα μαζευτείτε σε ένα σπίτι και ανταλλάξετε απόψεις για το κοινό πρόβλημα και θα νιώσεις καλύτερα και μπορεί να σου γεννηθεί μια ιδέα ή να ακούσεις κάτι το οποίο θα σε βγάλει ή θα σε πάει παρακάτω από εκεί που βρίσκεσαι. 

Όσο τρομαχτικό και αν είναι αυτό που έρχεται,ας το δούμε κατάματα και ας το αντιμετωπίσουμε.Ο φόβος σε κρατάει πίσω,δεν σε πάει μπροστά.Αν δεν δοκιμάσεις, δεν μπορείς να ξέρεις.Επιλογές υπάρχουν,λίγες ή πολλές για τον καθένα,υπάρχουν πάντως!Αν τις αφήσεις να ανοιχτούν μπροστά σου θα πάς προς αυτή που νιώθεις καλύτερα και που θα κρίνεις ως σωστή και…πάλι ‘’ βλέποντας και κάνοντας’'.

Ας φύγουμε από το σκοτάδι...

Όταν ο Χορχε Μπουκαϊ συνάντησε τον Moby…λέμε τώρα :-)

Αφού διάβασα τρείς φορές τον ‘’δρόμο της αυτοεξάρτησης ‘’του Χορχε Μπουκαϊ, αποφάσισα να πάω στο επόμενο βιβλίο του, στον ‘’δρόμο της συνάντησης’’.Κάπου στα μισά...έβαλα σελιδοδείκτη, ντύθηκα και με το μυαλό μου χαμένο στις έννοιες των όσων διάβαζα πήγα να‘’συναντήσω’’τον Moby στην Πλατεία Νερού στο Φάληρο.Το μέρος είναι υπέροχο για συναυλίες και ο Moby είχε ετοιμάσει, ένα σχεδόν δίωρο μουσικό ταξίδι για να μπορέσει να καλύψει το κενό της Amy Winehouse.Όσοι τον είχαν ξαναδεί είπαν ότι το extension της συναυλίας του, δεν βοήθησε στο να είναι ‘’σφιχτό ‘’ το πρόγραμμα αλλά έμενα που τον έβλεπα πρώτη φορά, μου άρεσε πολύ!

Ο Moby γράφει '' I wanna do the rigth thing '' και ο Μπουκαϊ λέει ''Όποιος δεν ριψοκινδυνεύει γιατί δεν θέλει να επωμισθεί ευθύνες και δεν βγαίνει να αναζητήσει αυτό που χρειάζεται αλλά το ζητάει από τον άλλον,αυτός δεν θα καταφέρει να έχει την δική του προσωπικότητα.''

 Η Joy Malcolm που τραγουδούσε μαζι με τον Moby είχε εξαιρετική φωνή και με έκανε να ανατριχιάσω στο '' by myself'' και ας είχα στο μυαλό μου εκείνη την στιγμή μια άλλη κυρία που μου είπε χαριτολογώντας:'' που θα πάει...βιβλίο το βιβλιο, θα την βρεις την άκρη''.

Η Joy Malcolm τραγούδησε τα περισσότερα τραγούδια του Moby και εκείνος φωτογράφιζε συνέχεια το κοινό, ενθουσιασμένος από την ανταπόκριση.

 Ο Moby είπε: ''Let Yourselfs feel...'' και ο Μπουκαϊ γράφει ''μην φοβάστε να μοιραστείτε αυτό που αισθάνεστε, αν θέλετε να έρθετε σε στενή σχέση με κάποιον''.

Θυμάσαι ? Το έχουμε χορέψει μαζί αυτό...
Πρόσπαθησα να ανεβάσω το δικο μου βιντεάκι από χθες το βράδυ αλλά δεν τα κατάφερα.Πάντως ο παλμός και η ενέργεια ήταν ίδια, ίσως και περισσότερο. 

Ο Moby έλεγε συνέχεια ''Thank you, thank you, Thank you,efkaristw,efkaristw,thank you''...σαν να είχε κολήσει η βελόνα :-)Και εμείς τον ευχαριστουμε για τα υπέροχα τραγούδια και το εξαιρετικό Live.

''Η αγάπη παραχωρεί, ενθαρύνει, ωθεί ώστε εκείνοι που αγαπώ να ζουν επίσης όλο και λιγότερο εξαρτημένοι...Αυτή είναι η αληθινή αγάπη, η αγάπη για τον άλλον. Η αγάπη που δεν είναι για μενα αλλά για σένα, η αγάπη που έχει να κάνει με την χαρά μου που υπάρχεις...Όχι να αγαπάς περισσότερο από τον εαυτό σου, να αγαπάς όπως τον εαυτό σου.''

Ωραία περάσαμε χθες βράδυ κύριε Μπουκαϊ, ε? :-)

Μια βόλτα διαφορετική στο Ηράκλειο της Κρήτης

Επίσημα η πρώτη μέρα του καλοκαιριού σήμερα και εγώ θυμήθηκα ωραίες στιγμές στο Ηράκλειο της Κρήτης αλλά πιο πολύ θα σταθώ στο διαφορετικό που είδα την  τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί.Στο διαφορετικό που ήμουν εγώ και το μέσα μου. Οι άλλοι δεν είχαν αλλάξει, εγώ ήμουν αλλιώς και είδα το μέρος και τους άλλους αλλιώς.  

 

Αφορμή ,μια πολύ ωραία  φωτογραφία που μου έστειλε η φίλη μου.Δεν κατάφερα να την τραβήξω εγώ. Αλλά για αυτό είναι οι φίλοι ,για να σου φωτογραφίζουν αυτό που βλέπουν σε εσένα και ας μην το ξέρουν ότι μερικές φορές το κάνουν.Είναι ωραίο να μοιράζεσαι και να ξέρεις σε ποιον το κάνεις και τι περιμένεις από αυτόν. Είναι ωραίο να ξέρεις από ποιόν ζητάς και τι ακριβώς βοήθεια ζητάς. Όπως είναι ωραίο να τους το λες για να ξέρουν ότι συνέβη αυτό, να γνωρίζουν ότι αν θέλουν μπορούν να κάνουν το ίδιο. 

Είναι ωραίο να ξέρεις ότι έχεις επιλογές και έχεις την ευθύνη  για αυτές. Είναι ωραίο το μαζί αλλά και η μοναξιά. Είναι πολλές οι επιλογές που έχει ο καθένας και πως τις ορίζει και η κάθε επιλογή έχει δυνατότητες και αυτές δείχνουν τελικά αν η επιλογή ήταν σωστή ή όχι. 

Στην μοναξιά των σκέψεων μου είδα ένα άλλο Ηράκλειο και μου άρεσε πολύ.