Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομαχτικό , ο φόβος για το τέλος ή το ίδιο το τέλος .
Το τέλος δηλώνει από μόνο του μια θέση , μια κατάσταση, μια στάση ζωής . Βάζεις τέλος σε κάτι και πας παρακάτω . Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βάλεις τέλος σε κάτι , εξαρτάται από το τι αντέχεις και τι όχι . Εξαρτάται από τι υλικά είσαι φτιαγμένος , από τι συναισθηματικές βάσεις έχεις φτιάξει τον μέσα σου εαυτό . Από το πώς έχει μεγαλώσει αυτό το παιδί που έχεις μέσα σου και μεγαλώνει μαζί σου καθώς περνούν τα χρόνια . Η διαφορά είναι πως μπορεί να έρθει μια μέρα που θα ανακαλύψεις ότι αυτό το παιδί έχει μείνει πίσω τραυματισμένο και πληγωμένο . Τόσα χρόνια δεν τον φρόντιζες , απλά κάλυπτες τα τραύματα μέσα από σχέσεις που υποτίθεται σου έδιναν αγάπη αλλά το μόνο που είχαν να προσφέρουν ήταν ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια . Μια κατάσταση που την συνέχιζες από την δική σου ανασφάλεια και έφτιαχνες σχέσεις εξαρτημένες . Μια συνθήκη που από μόνη της δημιουργεί μεγαλύτερη ανασφάλεια και ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση . Πληγωμένο παιδί που έψαχνε με λάθος τρόπο να βρει μια αγκαλιά να το γιατρέψει .
Το παιδί όμως πρέπει πάντα να γυρίζει εκεί που πραγματικά μπορούν να το γιατρέψουν , εκεί που το προκάλεσαν όλο αυτό . Αν οι υπαίτιοι δεν μπορούν να το κάνουν τότε εσύ πρέπει να το κάνεις και ο μόνος τρόπος να το κάνεις είναι να βάζεις όρια στον εαυτό σου και τους άλλους για να έχεις ισορροπημένες σχέσεις και πάνω από όλα να ξέρεις τι σου γίνεται .
Όμως με τον φόβο για το τέλος τι γίνεται …όταν δεν ξέρεις τα όρια πώς να ξέρεις και τι σημαίνει βάζω τέλος . Όταν δεν ξέρεις τι σου γίνεται και κανείς δεν σε έμαθε να βάζεις όρια , να προστατεύεις τον εαυτό σου . Πώς να ξέρεις να βάζεις τέλος την στιγμή που πρέπει . όταν κανείς δεν σου έχει μιλήσει για τον θάνατο για τους μικρούς θανάτους που συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή όλων . Κάνεις δεν το θέλει όμως συμβαίνει και πρέπει να είσαι προετοιμασμένος κάπως από τον πιο μικρό στον πιο μεγάλο .
Φεύγουν από την ζωή μας οι άνθρωποι και κάνεις στην ουσία δεν ξέρει γιατί κλαίει . Κλαίει γιατί έχασε τον άνθρωπο που αγαπούσε ? Τι του πρόσφερε αυτός ο άνθρωπος και αξίζει τόσο πόνο και τόσο κλάμα ? Κλαίει , γιατί αυτός ο άνθρωπος έχασε την ζωή του και δεν του δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει όπως ήθελε? Γιατί απλά ήταν κρίμα ? Γιατί δεν αντέχεις την απουσία του ? Μήπως δεν κλαίς για εκείνον αλλά για σένα ?Αμέτρητοι λόγοι που κλαις …
Δεν είναι απλό να ξέρεις γιατί κλαίς αλλά μπορεί να αποδειχτεί πολύ σκληρό , απλώς όταν ξέρεις γιατί κλαίς τιμάς και αυτόν που φεύγει . Όταν κλαις γιατί απλά έχασες την εξάρτηση σου , την όποια είχες μαζί του ..τότε θα πρέπει να δεις μήπως κλαίς γιατί φοβάσαι που θα ξαναβρείς ίδια . Τότε είναι που νιώθεις την αδυναμία σου και αν αντέχεις θα αντισταθείς σε όλο αυτό και δεν θα ξαναμπείς σε άλλη εξάρτηση γιατί θα πονάς κάθε φορά περισσότερο .
Πρέπει να την κατανοήσεις την εξάρτηση για να απαλλαχτείς από αυτή και να μην την ξανακάνεις . Δεν γίνεται αλλιώς . Κάθε τέλος μια αρχή λένε και έτσι είναι . Ας παίρνουμε το μάθημα σωστά όμως πριν πάμε στο επόμενο .
