Οι Κυριακές το πρωί έχουν μια γεύση από Παράδεισο

Έχουν μια ιδιαίτερη ησυχία… σαν να ανοίγεις παράθυρο και να απλώνεται μπροστά σου μια λίμνη και γύρω δέντρα που ξεκουράζονται ακίνητα. 

Το ραδιόφωνο παίζει όμορφες ήρεμες μουσικές μέσα στην μοναδικότητα τους και οι σκέψεις από το σαββατιάτικο όνειρο είναι γλυκές,ποιητικές …άλλοτε μεθυσμένες,άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε λέξεις που τρέχουν να βγουν στο χαρτί να πουν αυτό το σημαντικό κάτι για την ομορφιά ή τον πόνο του κυριακάτικου πρωινού. 

Όσοι ξυπνάνε νωρίς Κυριακή πρωί ,βλέπουν κάτι άλλο από τους υπόλοιπους,μια διαφορετική ανατολή,μια πόλη που ακόμα κοιμάται κάτω από τα σκεπάσματα,πουλιά να πετάνε νωχελικά.Άλλοτε τον ήλιο να χρυσαφίζει τις κορφές των βουνών,άλλοτε να σπρώχνει τα σύννεφα για να διεκδικήσει το χώρο του και άλλοτε απλά τα σύννεφα να σκεπάζουν τα πάντα.

Ακόμα και αν το μέσα σου είναι θορυβώδες,τα κυριακάτικα πρωινά έχουν ένα μαγικό τρόπο να σε ησυχάζουν.Από μόνη της η Κυριακή είχε ανέκαθεν μια επιλογή διαφορετική από τις άλλες μέρες για όλους.Όπως και αν την ζει κανείς.Είχε και έχει πάντα άλλο χρώμα και άλλη δύναμη.Δεν θέλεις να τελειώσει, αλλά τα πρωινά της είναι άλλο…

Είτε ξυπνάς αγκαλιά με τον εαυτό  σου, είτε με το μαξιλάρι,είτε σαν μωρό που το κρατάει ζεστό ένα άλλο ανδρικό η γυναικείο κορμί …όπως και να έχει η εικόνα δείχνει πιο ήρεμη,πιο αργή,πιο νοσταλγική,αγαπησιάρικη,ερωτική,μοναχική,λυπημένη ή απλή στο τίποτα της, χαμογελαστή ή δυσβάσταχτη,ρομαντική ή παγωμένη στο χθες …ήσυχα πιο ανθρώπινη. 

Πόσες μνήμες και πόσες αναμνήσεις καθώς τράβηξες την κουβέρτα,κοίταξες δίπλα και σηκώθηκες να συρθείς μέχρι την κουζίνα να ετοιμάσεις δυο κούπες καφέ.Πόσες στιγμές χωμένες κάτω από το πάπλωμα να σκέφτεσαι τα αχ και τα θέλω με μια προσμονή,με ένα γιατί ή μια προτροπή για το ξανά. Πόσες στροφές στο στρώμα με μια άρνηση για το νωρίς.Πόσα χτυπήματα στο μαξιλάρι για ενοχές και δύσκολες σκέψεις,για εκείνα που δε λες στον εαυτό  σου ,για τους φόβους που σε βρίσκουν όταν θες να ησυχάσεις.Πόσα κλικ on/off σε εκείνο το φωτάκι δίπλα στο κομοδίνο. 

Έχουν κρυμμένο εκείνο το‘’όχι άσε με, όχι και σήμερα’’στο πιτσιρίκι που σε τραβάει από το πόδι να ετοιμάσεις το γάλα του.Έχουν την αϋπνία της αναμονής για την εκδρομή και εκείνη την θολούρα του αλκοόλ που θα σε κάνει να χάσεις την ομορφιά του ξυπνάω νωρίς. 

Της Κυριακής τα πρωινά είναι ντυμένα με πυτζάμες,φόρμες,εσώρουχα.Είναι γυμνά χωμένα σε μια κάλτσα ή σε παντόφλες,ξυπόλητα …είναι σαν ταξίδι σε μια άλλη γη,σαν περίπατος στο κάπου του καθενός,σαν μουσική σε στίχο ερωτικό,σαν ζεστό μπισκότο,σαν την μυρωδιά από το τζάκι που φέρνει ο αέρας…σαν παράθυρο ανοιχτό σε όλα όσα θες να δεις,όπως  και αν επιλέξεις να τα δεις.

Ναι,κάποιες φορές τα κυριακάτικα πρωινά έχουν μια γεύση από παράδεισο μέσα στην απόλυτη ηρεμία τους.

Μια κουβέντα και μια αναζήτηση στο google έγραψε το παρακάτω και ίσως κάτι να κάνει νόημα

μοναχικός, -ή, -ό

1. που αρέσκεται να ζει στη μοναξιά, που επιδιώκει να ζει μόνος
2. που είναι μόνος
3. (τόπος) απομονωμένος
4. (πράξη) που γίνεται από ένα άτομο, χωρίς τη συμμετοχή άλλων
5. που σχετίζεται με τον μοναχό                            Από το Βικιλεξικό 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ. Ανύπαρκτος ή πολύ ασταθής γονικός δεσμός. Τάση προς εσωτερική και κοινωνική μοναξιά. Ο μοναχικός αισθάνεται πιο άνετα σε συναισθηματική απόσταση, υποβαθμίζει τα συναισθήματα του, δυσκολεύεται να επικοινωνήσει και να εμπιστευτεί, αντιμετωπίζει τη ζωή επιφυλακτικά, αγχώνεται εύκολα και φοβάται την εγκατάλειψη. Σε μια σχέση, ο μοναχικός αναζητάει συνεχώς «χώρο» και ισχυρίζεται ότι αισθάνεται αμηχανία και πίεση γιατί ο σύντροφός του θέλει να είναι πιο κοντά από όσο εκείνος αντέχει. Η ιδέα της εξάρτησης από και προς ένα άτομο του προκαλεί φόβο και άγχος.

Από το http://www.oneplusone.gr/index.php?sec=press&page=iatrika_2005 ,

 της Λένας Καστρησίου

Επιλογή συντρόφου 

Κάθε άνθρωπος επιλέγει το σύντροφό του τόσο βάσει των βιωμάτων του,όσο και βάσει της ωριμότητάς του και της προσωπικότητας που έχει διαμορφώσει.Ταυτόχρονα, βέβαια,το ένστικτο και η χημεία μεταξύ δύο ατόμων είναι βασικοί παράγοντες που οδηγούν ένα άτομο σε μια επιλογή.

Όταν κάποιος φτάσει στην κατανόηση των βιωμάτων του και αξιολογήσει το παρελθόν του, είναι πολύ σημαντικό να μη σταθεί στη λύπη για κάτι που ανήκει στο παρελθόν, αλλά να βρει το θάρρος να προχωρήσει συναισθηματικά και να οδηγήσει τον εαυτό του προς μια επιλογή που θα τον βοηθήσει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του και να δημιουργήσει μια υγιή κατάσταση για το μέλλον του.

Δεν πρέπει να αφήσουμε μόνο καθαρά συναισθηματικούς λόγους να μας οδηγήσουν προς την επιλογή του συντρόφου μας.Ιδίως σε μια ώριμη φάση της ζωής μας,το ένστικτό μας πρέπει, κατά κάποιο τρόπο, να επηρεαστεί και από τη λογική μας: να αναγνωρίσουμε τις τάσεις μας, να αποδεχτούμε το παρελθόν μας,να βάλουμε στόχους και να βελτιωθούμε.

Και μια μικρή ιστορία…

Κάποτε,δυο μοναχικοί άνθρωποι συναντήθηκαν,ερωτεύτηκαν,ενώθηκαν,αγαπήθηκαν και όσο μεγάλωναν,δυνάμωνε και ο δεσμός μεταξύ τους.Όσο ο ένας καθρέφτιζε στον άλλον κομμάτια από της πάζλ της ψυχής του,τόσο εξελισσόταν.

Όλα αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν την μοναχικότητα τους στο καθρέφτη.Όλο αυτό  μέχρι την στιγμή που είδαν πως είναι ανέτοιμοι για το μετά,μέχρι που η δύναμη της αγάπης δεν ήταν αρκετή για την αποδοχή.Όλο αυτό μέχρι που η αδυναμία τους να συμφιλιωθούν με το μαύρο κομμάτι του εαυτού τους,αυτό που έβλεπαν και στον άλλον ήταν μεγαλύτερη από όσο μπορούσαν να αντέξουν, μέχρι που η εύθραυστη ψυχή τους δεν άντεχε άλλο το μαζί.

Όλο αυτό μέχρι την στιγμή που είδαν πως δυνάμωναν τον εαυτό τους μέσα από αυτήν την σχέση μεν,αλλά ήταν η ώρα να θρέψουν τον εαυτό τους αλλιώς,να βουτήξουν κάπου βαθειά μέσα τους, μόνοι ξανά…μέχρι εκείνη την στιγμή που αυτά και άλλα πολλά χώρισαν τους δρόμους τους.

Έγινε ο ένας για τον άλλον κανάλι επικοινωνίας για τα βαθύτερα και πιο δύσκολα συναισθήματα του εαυτού τους.Ήταν σπρωξιά ο ένας για την βουτιά του άλλου στο πάτο του πηγαδιού…στους πραγματικούς φόβους,στις πραγματικές αγωνίες,στα τραύματα που θέλουν γιατρειά,στις αδυναμίες του.

Το είπαν μεγάλο έρωτα,το είπαν εξάρτηση,αδυναμία να φύγουν από αυτό,να πάνε παρακάτω…μα κάπου μέσα τους ανακάλυπταν χωρίς να καταλαβαίνουν συνειδητά απαραίτητα,πως το παρακάτω κρύβεται πίσω από αυτό,πίσω από τον άλλον που έγινε ο δίαυλος.Ήταν η στιγμή να ξύσουν την ζελατίνα που κόλλησε,να βγει για να νιώσουν,να αισθανθούν τα βαθύτερα συναισθήματα που τους οδήγησε σε αυτό. 

Δεν ήθελαν να είναι μαζί πια…για να καλύπτουν τις ανάγκες τους ή γιατί ταιριάζουν.Είχαν αρχίσει να αναγνωρίζουν το αίσθημα πως ο ένας σκέπαζε,προφύλασσε τα δύσκολα συναισθήματα του άλλου…είχαν αρχίσει  να βλέπουν όσα δεν άντεχαν να νιώσουν.Ο δρόμος μονόδρομος,να φύγουν να πάνε παρακάτω και να αντιμετωπίσουν αυτά τα συναισθήματα.

  

Χτυπήθηκαν για τον μεγάλο έρωτα,για τον έναν και μοναδικό που έχασαν.Έκλαψαν,ένιωσαν τον πόνο του τέλους,του μόνου πάλι,αλλά ο καθένας από τους δυο ότι ήταν να κάνει το έκανε για τον άλλον,τώρα πια έμενε  να δει τι κάνει ο καθένας τους με όλα αυτά καλά κρυμμένα και το παρακάτω.

Δυο διαφορετικοί δρόμοι πια,δυο διαφορετικές επιλογές,δυο διαφορετικές συμπεριφορές,δυο διαφορετικές ζωές πια.

Πόνεσαν,πληγώθηκαν,προδόθηκαν και όμως συγχώρεσαν.Γιατί είναι απλά άνθρωποι που αγάπησαν και γιατί είδαν ότι έπρεπε να αφήσουν αυτή την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και να πάνε παρακάτω στο μονοπάτι που θα συναντήσουν τον εαυτό τους αλλιώς.Να στρογγυλέψουν τις γωνίες τους ακόμα περισσότερο και ίσως ξανασυναντηθούν σε κάποιο δρομάκι,να τσουλήσουνε μαζί,ίσως και πάλι όχι.Η λείανση δεν παίρνει τον ίδιο χρόνο για όλους,το σύμπαν δεν συνωμοτεί πάντα και εκείνη η μοναδική στιγμούλα της συνάντησης είναι μια τυχαία στιγμή μέσα στο άπειρο. 

 

Όταν μαλακώσει ο πόνος του τέλους,όταν η ανάλυση η παρατήρηση η λογική,γίνουν συναίσθημα πάλι…αυτό θα τους πάει παρακάτω. 

Ξαφνικά το μέσα του καθενός μοιάζει με ραγισμένο βράχο…και δεν είναι ο άλλος το κύμα που θα το σπάσει,πρέπει ο ίδιος να γίνει το κύμα. 

Τέλος,όμορφη λέξη

Δύσκολα την λες,δύσκολα την νιώθεις,δύσκολα την κάνεις πράξη αλλά είναι τόσο όμορφη λέξη τελικά.

Θυμήθηκα μια εποχή στο ραδιόφωνο,λίγο πριν κλείσει η εκπομπή έλεγα‘’τώρα τέλος,μαζί σας για 2 ώρες ήταν…"

Τι εύκολα να το λες μεταφορικά και πόσο δύσκολο να το  πεις στον εαυτό σου στον άλλο στις καταστάσεις,στις πράξεις που σε ενοχλούν,που δεν σου κάνουν. 

Σκέψου πόσες φορές είπες στην ζωή σου τέλος και το εννοούσες,σκέψου πόσες φορές ένιωσες ένα αναπάντεχο τέλος,ένα απροετοίμαστο από μεριάς σου τέλος,πόσες φορές δέχτηκες το τέλος,πόσες φόρες έκλαψες για κάποιο τέλος,πόσες φορές έγινες εσύ το τέλος. 

Πόσα κομμάτια,πόσες εκφάνσεις, πόσες εκφράσεις,πόσες λέξεις,πόσες εικόνες, πόσες δηλώσεις, πόσο πόνο,πόσα χαμόγελα,πόσα δάκρυα,πόσες ιστορίες, πόσα συναισθήματα κουβαλάει αυτή η λέξη.

Πόσο απαίδευτοι,πόσο αμόρφωτοι,πόσο αμαθής,πόσο ανεπαρκείς,πόσο μόνοι,πόσο λίγοι είμαστε κοιτώντας το τέλος. 

Πόσο φόβο κρύβει η ομορφιά του τέλους.Ναι γιατί έχει ομορφιά…όταν τελειώνει κάτι,κάτι άλλο γεννιέται το έχουν πει πολλοί πριν από μένα,πόσοι όμως το έχουν νιώσει σε αυτή του την διάσταση, μαζί σε αυτούς και εγώ.

Πόσο αδύναμοι να πούμε τέλος.Ναι,γιατί δύσκολα αφήνεις κάτι που ξέρεις,δύσκολα πας στο καινούριο,δύσκολα κάνεις νέα αρχή.Η αρχή,το καινούριο έχει τους δικούς του φόβους. Άλλο κεφάλαιο. 

Το τέλος αν κρύβει μέσα του το‘’ θέλω αλλά δεν μπορώ’’δεν είναι τέλος, είναι κάτι άλλο.Το τέλος θέλει καθαρότητα συναισθημάτων και πλήρη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας που βρίσκεσαι. Το τέλος θέλει να ξέρει γιατί το λες για να μην αμφιταλαντεύεται .Θέλει επίγνωση και θάρρος.

Κάθε μικρό η μεγάλο τέλος έχει την δική του αξία,την δική του δύναμη.

Το τέλος δείχνει το ανυπέρβλητο όριο.Αν δεν τελειώσεις κάτι μέσα σου δεν τελειώνει ποτέ,αν δεν στάξει όλη την πίκρα μέσα σου, αν δεν πλημυρίσεις από δάκρυα, αν δεν πονέσει όλο σου το σώμα, αν δεν το δεχτείς,αν δεν το δεις,αν δεν το παραδεχθείς αν δεν ανακαλύψεις τι σου έμαθε και τι σου δείχνει, αν δεν πεις….έπεσα,θα με βοηθήσω να σηκωθώ. 

Μικρές διαπιστώσεις χωρίς συναίσθημα για το τέλος.Το συναίσθημα στο χαρτί θα προδώσει και άλλα πράγματα,είναι εύκολο να μιλάς για το τέλος,δύσκολα είναι να νιώθεις  και να αποδέχεσαι . Αυτό σε πάει παρακάτω. 

Μιλώ για το τέλος σαν να μιλώ για κάποιον γνωστό μου που πρόκειται να γίνει φίλος μου. Μιλώ για το τέλος,όχι γιατί δεν το χω νιώσει αλλά για να το δεχτώ.Να βγάλω την βέρα από το δάχτυλο μου,να την φυλάξω στο κουτάκι.Να επιστρέφω κάθε φορά που θέλω να θυμηθώ κάτι από όσα με έδεσαν στο πριν αλλά δεν τα χρειάζομαι στο αύριο.Χρειάζομαι μόνο όσα έμαθα για να φτιάξω κάτι διαφορετικό από ότι είχα. 

Ωραία λέξη το τέλος…αρκεί να ξέρεις γιατί το λες,αρκεί να το πιστέψεις και να μην αφήσεις κανένα κατάλοιπο,να την νιώσεις σε όλο της το μεγαλείο,να αισθανθείς αληθινή και όχι ως μέσο για να κρύψεις ή να καλύψεις πράγματα.

Ωραία λέξη το τέλος,αρκεί να την κοιτάξεις κατάματα,να θαυμάσεις την ομορφιά του πόνου της,να βυθιστείς σε αυτή και να βγεις σε καινούρια πέλαγα.Τότε θα δεις την δύναμη,την γνώση,τα εφόδια, τις αντοχές,τα θέλω,τα ναι και τα όχι. 

Έχει και μια ανακούφιση μωρέ το τέλος…ένα γλυκό αχ,πάει και αυτό…τι ωραίο να το φτάσεις και να το πεις στον εαυτό σου. 

Τώρα τέλος…

Ευχαριστω Σοφια για αυτο το δωρο...

Δεν μπορω να σου δωσω λυσεις για ολα τα προβληματα της ζωης σου, ουτε εχω απαντησεις για τις αμφιβολιες και τους φοβους σου...
Ομως, μπορω να σε ακουσω και να μοιραστω μαζι σου.
Δεν μπορω να αλλαξω το παρελθον η το μελλον σου.
Ομως...οταν με χρειαζεσαι θα ειμαι εκει μαζι σου.
Δεν μπορω να αποτρεψω τα παραπατηματα σου
Μονο μπορω να σου προσφερω το χερι μου, να κρατηθεις και να μην πεσεις.
Οι χαρες σου, οι θριαμβοι και οι επιτυχιες σου δεν ειναι δικες μου.
Ομως ειλικρινα απολαμβανω να σε βλεπω ευτυχισμενο.
Δεν κρινω τις αποφασεις που παιρνεις στη ζωη σου. 
Αρκουμαι να σε στηριξω, να σου δωσω κουραγιο και να σε βοηθησω αν μου το ζητησεις.
Δεν μπορω να περιορισω μεσα σε ορια αυτα που πρεπει να πραγματοποιησεις.
Ομως...θα σου προσφερω τον ελευθερο χωρο που χρειαζεσαι για να μεγαλουργησεις.
Δεν μπορω να αποτρεψω τις οδυνες σου οταν καποιες θλιψεις σου σκιζουν την καρδια.
Ομως μπορω να κλαψω μαζι σου και να μαζεψω τα κομματια για να την φτιαξουμε ξανα πιο δυνατη.
Δεν μπορω να σου πω ποιος εισαι, ουτε ποιος πρεπει να γινεις.
Μονο μπορω να σαγαπω οπως εισαι και να ειμαι φιλος σου.

Jorge Luis Borges 

Παει καιρος που εχω να γραψω, οχι γιατι δεν ήθελα ουτε και γιατι δεν ειχα κάτι να μοιραστω
απλα...πάγωσε το συναισθημα και εμεινα να παρατηρω και να αναλυω εμενα, τους γυρω μου, την ζωη.
Που και που εψαχνα να βρω που να βουτηξω, που να πιαστω,τι να ανασυρω, τι να θυμηθω,που να ξεκινησω...τι θελω.
Στεγνωσαν τα δακρυα,κουραστηκα με τις αναμνησεις,σταματησα τις παρατηρησεις,φυλαξα καλα τις αναλυσεις,κοιταξα στο τωρα και ειπα απλα ''δεν ειμαι αυτου του κοσμου''.
Ειμαι για μενα και για οτι ειναι κοντα σε εμενα,οτι με προχωραει και οτι με τραβαει ολο και πιο πολυ σε μενα.
Παιζω με την θλιψη μου, διασκεδαζω με την λυπη μου, γλενταω με την χαρα μου, τραγουδαω τους στιχους και αγαπαω τους φιλους μου,εμενα,εσενα.
Οσες αλλαγες συμβαινουν γυρω μου καλες η κακες αλλες τοσες συμβαινουν μεσα μου και με πανε εκει που θελω ολο και πιο καθαρα.
Οσο πληγωμενο και παγωμενο και αν ειναι το συναισθημα,τωρα αρχιζω να το ξανασυναντω,να το χαιδευω,να το κοιτω,να το γνωριζω καλα και να μιλω για αυτο.
Παραδεχομαι, αποδεχομαι, καταλαβαινω, δεν αρνουμαι ποσο περιμενα και περιμενω...και αυτο ειναι η αρχη για να με παει παρακατω
Λογια και σκεψεις σκορπιες μα οτι νιωθω ειναι δικο μου και οσα δεν εγραψα,τα ειπα τελικα σε μενα και αυτο ειναι αρκετο.
Εβαλα καλτσες και μπουφαν βγηκα στο παρθυρο,τα φυσηξα και ο αερας τα γυρισε σε μενα.

Επιστρεφω λοιπον ξανα σε μενα...αλλαζω χρωματα,με παιρνω απο το χερι και παμε να συναντησουμε το 1, το Α δηλαδη. 

Γραμμένο απο καιρό...για την Μυτιλήνη

Την Μυτιλήνη την θυμάμαι πρώτη φορά σαν λέξη,μια ανάμνηση στα 4 μου χρόνια,σε ένα καράβι με πατέρα ναυτικό.Η μάνα μου επίσκεψη και εγώ μαζί.Ένα βράδυ σε ένα μαγαζί, βρέθηκα στα χέρια γνωστής λαϊκής τραγουδίστριας να τραγουδάω μαζί της στο μικρόφωνο.Χαρά μεγάλη,πολλά χαμόγελα,μια αχνή όμορφη εικόνα στο μυαλό μου. Είναι από εκείνες τις μνήμες που όσα χρόνια και αν περάσουν μπορεί να μην καταλάβεις ποτέ γιατί υπάρχουν ή ίσως να ανακαλύψεις αργότερα.Δεν ξέρω.Έτσι και αλλιώς όλα στην ζωή για κάποιο λόγο γίνονται,μπορεί να αργήσεις να τον δεις αλλά κάποια στιγμή σίγουρα θα το δεις,θα φανερωθεί μπροστά σου.Φίλοι πήγαν πολλές φορές και πέρασαν ωραία,οι περιγραφές τους μεγάλωναν την προσδοκία μου και την επιθυμία μου,μέχρι να έρθει η στιγμή μεγάλος πια,να πάω και εγώ και να την γνωρίσω.Κάθε φορά από λίγο και όλο πιο πολύ.

 

Κάθε φορά με άλλα μάτια και άλλες σκέψεις αλλά πάντα στον ίδιο φάρο …αυτός με οδηγούσε, να φτάνω στο λιμάνι,να αφήνομαι,να χαίρομαι,να δοκιμάζω,να αντιστέκομαι,να βλέπω,να κάνω έρωτα, να δακρύζω,να δένομαι,να θυμώνω,να φεύγω και να έρχομαι,να αντιδρώ,να κολυμπώ,να γνωρίζω,να αισθάνομαι,αλλά πάντα να θέλω να πηγαίνω τις διαδρομές που μου έδειχνε γιατί  ήταν όλες μοναδικές. 

 

Χειμώνα , καλοκαίρι, άνοιξη ..όλες τις εποχές την είδα, όχι όλη …αλλά ότι είδα έγινε ένα με το συναίσθημα μου, όποιο και αν ήταν κάθε φορά.Δεν μπορούσα καν να το φωτογραφίσω,πολλές φορές η εικόνα δεν έφτανε στο αποτύπωμα.Δεν μπορούσε να την πιάσει η κάμερα.

 

Όπως έλεγε ο Αντώνης Πρωτοπάτσης όταν μιλούσε για την Λεσβιακή Άνοιξη‘’Αν μπορούσα να κάμα να φυσήξει εδώ μέσα μια ριπή από μυρωμένη λεσβιακή ανοιξιάτικη αύρα! … Την άνοιξη στη Λέσβο προμηνούν οι μυγδαλιές. Αυτές ανθίζουν μέσα στον χειμώνα ακόμα.Σε λίγο χωράφια ολόκληρα γεμίζουν ανεμώνες - «λαλέδες» τις λέμε εκεί -. Πρώτα έρχουνται εκείνες που τα χρώματά τους παραλλάσσουν από ένα άσπρο ελαφρότατα γαλαζωπό ως το βαθύ μενεξελί, περνώντας από κάτι τρυφερότατα λιλά σχεδόν τριανταφυλλιά.Αυτές οι ανεμώνες, πάνω στα ψηλά τσουνιά των, ανατριχιάζουν κάτω από το ψυχρό ακόμα φιλί της πρώτης άνοιξης. Πιο ύστερα,καθώς ζεσταίνουν οι μέρες, τις διαδέχεται μιαν άλλη ράτσα από ανεμώνες κατακόκκινες σαν παπαρούνες, μια ράτσα πολύ πιο γερή, πιο μεστωμένη από την πρώτη. Άλλα χωράφια πάλι ασπρίζουν σα χιονισμένα από τα χαμομίλια …Μ’ αν ήτανε να σας μιλήσω για την Άνοιξη στη Λέσβο, θα το καμνα με ζωγραφιές.’’

Τόπος που γεύεσαι φρέσκο και κάλο ψάρι,που χάνεσαι στην μυρωδιά του γλυκάνισου και μαθαίνεις  ποιο είναι το καλό ούζο… μέθυσα όμορφα, αρκετές φορές μαζί του. Σαν φε στην αυλή και παγωτό σε ένα υπέροχο αρχοντικό.Προσπάθησα να συνηθίσω τα παγωμένα νερά,έμαθα να απολαμβάνω τους μακρινούς προορισμούς μέσα από δρόμους και στροφές γεμάτα πεύκα και ελαιόδεντρα …με ένα χρυσό αυτοκίνητο και ένα τραγούδι παρέα …σαν από άλλη εποχή. 

Μόλυβος , Πολυχνίτος, Μηλέλια, Βατερά, Άγιος Ερμογένης, Σκάλα Συκαμιάς, Αγιάσος, Μανταμάδος, Θερμή…Ο Άγιος Θεράπων,τα πλακόστρωτα δρομάκια,το ρωμαϊκό υδραγωγείο,το Βυζαντινό κάστρο και άλλα πολλά. 

 

Χάζευα τα όμορφα αρχοντικά και την αρχιτεκτονική τους στο παραλιακό δρόμο προς το αεροδρόμιο και έλεγα‘’τι ωραία να το είχα αυτό ή εκείνο,θα μου άρεσε να έχω ένα τέτοιο σπίτι ‘’.Οι σκέψεις και οι εικόνες να μπερδεύονται με τις μουσικές στο ραδιόφωνο άλλοτε ελληνικές και άλλοτε τούρκικες.Όπου και αν σταθείς στα παράλια της Μυτιλήνης μπορείς να δεις σχεδόν πάντα καθαρά την Μικρά Ασία.

Πόσες φορές είπα δεν θα μπορούσα να μείνω εδώ και πόσες φόρες το πήρα πίσω.Πόσο την έχω σκεφτεί τον τελευταίο καιρό...Ακόμα δεν έχω πάει  στην Ερεσό,στο Σίγρι,στο απολιθωμένο δάσος, δεν κολύμπησα στην Εφταλού και  πιθύμησα εκείνο το παλιό χαμάμ στην μέση του πουθενά. 

 

Έχει ένα μοναδικό τρόπο να σε κάνει να επιστρέφεις, είναι από εκείνους τους τόπους που πας – έρχεσαι,ανακαλύπτεις,ξαναπάς και αφήνεις πάλι εκκρεμότητα… με ένα μαγικό τρόπο κάτι να σε κρατάει για να ξαναγυρίσεις.

Εις το επανιδειν …κάποια στιγμή στο μέλλον.